ای هوروَشرخِ زهرهآیینِ ناهیدسخن بیا و بمان تا فرداها،تا تنگی وسعت شود و اشکهای فرجامخواه، باران که نه بلکه سیلـاب وصلی فرحبخش گردند؛ تا دلِ خستهٔ زنگار گرفتهٔ این شیفتهٔ فریفتهٔ آشفتهٔ افروختهٔ دیوانهٔ فاختهٔ وابسته و دلبسته، آهسته آمیخته و آویخته شود در آتشِ نهفته شیدایی تو ای شهلا، نه بسوزد بلکه بدرخشد همچو آن کمینگاه، آن کنام زهرآلود و مُشکآلود میان حوضچه چَشمانت.