از کیستیِ خود مپرس که تو کیستی
که در واژهها حقیقت، رنگ میبازد
هستی بیمعناست، اما تهی نیست؛
معنایِ آن در خلأیی است
که میانِ من و تو جاری است
در نزیستنهایِ خاموش، زندگی میروید
و آنگاه که عدم در ژرفایِ ما خانه کند
سقوطِ اشکها-سقوطِ ابرهاست
سقوطِ جهان پس از سقوطِ انسان
زیستنی فراتر از زمان را فاش میکند
زیرا جاودانگی، نه در بودن
بلکه در پذیرشِ نبودن نهفته است.
که در واژهها حقیقت، رنگ میبازد
هستی بیمعناست، اما تهی نیست؛
معنایِ آن در خلأیی است
که میانِ من و تو جاری است
در نزیستنهایِ خاموش، زندگی میروید
و آنگاه که عدم در ژرفایِ ما خانه کند
سقوطِ اشکها-سقوطِ ابرهاست
سقوطِ جهان پس از سقوطِ انسان
زیستنی فراتر از زمان را فاش میکند
زیرا جاودانگی، نه در بودن
بلکه در پذیرشِ نبودن نهفته است.