آنگاه که خیرگیام از چشمانِ ساده میگذرد
محوِ افق، رسوخِ ارتفاع
سهمِ ابدیِ ریزش و اتفاق
مرورِ یاد، میانِ گذر و خاطره
عبورِ گذشته از ما و ما از گذشته
باری دیگر از کوریهایِ من
ذرههایِ پخشِ نبودن
و بودن که مرا غروب
به آغوشِ سایهاش میکشد
نه سایه و نه سراب، تاریکتر از سیاهی نیست
گاهی با گذر از تو تاریکتر میشوم
گاهی عبورِ من، خودِ تاریکیست
که تاریکترینم و تو حتی از من تاریکتر
امتدادیست بر این ابدیت همچو ارواحِ شب
در اعماقِ کوریهایِ بینش، غرق میشویم
محوِ افق، رسوخِ ارتفاع
سهمِ ابدیِ ریزش و اتفاق
مرورِ یاد، میانِ گذر و خاطره
عبورِ گذشته از ما و ما از گذشته
باری دیگر از کوریهایِ من
ذرههایِ پخشِ نبودن
و بودن که مرا غروب
به آغوشِ سایهاش میکشد
نه سایه و نه سراب، تاریکتر از سیاهی نیست
گاهی با گذر از تو تاریکتر میشوم
گاهی عبورِ من، خودِ تاریکیست
که تاریکترینم و تو حتی از من تاریکتر
امتدادیست بر این ابدیت همچو ارواحِ شب
در اعماقِ کوریهایِ بینش، غرق میشویم