شهامتِ زیستن، جنگیست درونِ آیینه
قدمیست بر لبهیِ تیغِ نظارهگر
نظارهگرِ سایههایِ زخمهایِ شیشهایست
دمیدگیِ هر نفس بر آن، مرگِ کوچکیست
و شهامتِ مرگ همچو زیستنی بینقاب
سقوطی به سویِ اوج در خلأِ خاک
و مرگ که پنجرهایست به دلهایِ تاریکی
همانجا که زیستن؛
در خفگیِ صدایِ حقیقت میپیچید
پس بزی گویی که حقیقتِ مرگ را زیستهای
گویی که در قلبِ نیستی،
هستیات را جا گذشتهای
چرا که زیستن به معنایِ مرگ در هر لحظهست
یعنی رهایی و شکستنِ مرزهایِ نامحدودِ قفس
ما که رهسپارِ این سفرِ بینقشهایم و بیمقصد
پر از زخمِ توهم با تپشِ قلبِ وهمِ واقعیت
وهمِ ما که واقعیتر بود
از واقعیتهایِ دروغینِ آنها
بزی که هر قدم انقلابی باشد، حُکمِ عصیان
یک فریاد از عمیقترین ژرفایِ سکوتِ اجبار
برایِ مرگ که زیسته است در زیستنِ ما
قدمیست بر لبهیِ تیغِ نظارهگر
نظارهگرِ سایههایِ زخمهایِ شیشهایست
دمیدگیِ هر نفس بر آن، مرگِ کوچکیست
و شهامتِ مرگ همچو زیستنی بینقاب
سقوطی به سویِ اوج در خلأِ خاک
و مرگ که پنجرهایست به دلهایِ تاریکی
همانجا که زیستن؛
در خفگیِ صدایِ حقیقت میپیچید
پس بزی گویی که حقیقتِ مرگ را زیستهای
گویی که در قلبِ نیستی،
هستیات را جا گذشتهای
چرا که زیستن به معنایِ مرگ در هر لحظهست
یعنی رهایی و شکستنِ مرزهایِ نامحدودِ قفس
ما که رهسپارِ این سفرِ بینقشهایم و بیمقصد
پر از زخمِ توهم با تپشِ قلبِ وهمِ واقعیت
وهمِ ما که واقعیتر بود
از واقعیتهایِ دروغینِ آنها
بزی که هر قدم انقلابی باشد، حُکمِ عصیان
یک فریاد از عمیقترین ژرفایِ سکوتِ اجبار
برایِ مرگ که زیسته است در زیستنِ ما