- بیست دقیقهی معمولی -
- بگو سیب!
پسرک لبخندی سیبی زد. عروسک پوش هم که همیشه خنده به لب بود. به محض پایانیافتن صدای چیلیک دوربین عکاسی لبخند پسر خشک شد. ولی خنده روی لب عروسک خرگوش ادامه داشت.
کمی دوروبرش خلوت شد. به دیوار تکیه داد. از بیاعتناییها خسته شد. کسی با خودش کاری نداشت. همه با خرگوش خندان عکس میگرفتند. چه میشد اگر کسی در این میان به او محبت میکرد؟
دنبال جیب و سیگارش گشت. یادش آمد که در این لباس جیب ندارد. گرمش بود. هرچه خودش را با دست باد میزد فایده نداشت. پس همانجا در کنج بیکاری به نقطه ای خیره ماند. با همان لبخند همیشگیاش.
صدای خندهی بچهها ندای وقت کاری را میداد. پدر و مادر ها بچه ها را زور میکردند که کنار خرگوش عروسکی بایستند و لبخند بزنند. بچه ها نمیدانستند فایدهاش چیست.
مرد خرگوشی همانطور تکیه به دیوار لبخندش را حفظ میکرد. کارش همین بود. بچه ها می آمدند و میرفتند؛ عروسکپوش ثابت بود.
حدود یک ربع بعد از شلوغی، دوباره یک پسربچه، گل به دست سمت عروسکپوش آمد.
پسر گفت: عمو! بیا این گل رو برای تو خریدم.
عروسکپوش اهمیتی نداد. انگار که حتی نشنیده است.
پسر چندبار صدایش زد. بعد با دستان کوچکش به شانهاش ضربهای زد. عروسکپوش آرام از تکیهاش به دیوار سُر خورد و مثل عروسکی پارچهای، خوشحال و بیجان روی زمین ولو شد.
پسربچه جیغ کشید؛ همه جیغ کشیدند.
مسئول بیمارستان میگفت: متأسفانه بیست دقیقهای میشه که بر اثر خفگی و گرما مرده.
بیستدقیقه مرگ ایستاده.
بیستدقیقه کودک خندان و والدینشان که داشتند خوشحال با یک جسد عکس میگرفتند.
بیست دقیقه یادگاری شاد که قرار نبود از گالری ها حذف بشود.
آخر چه کسی به موجود درون عروسک خندان اهمیت میداد؟
- بگو سیب!
پسرک لبخندی سیبی زد. عروسک پوش هم که همیشه خنده به لب بود. به محض پایانیافتن صدای چیلیک دوربین عکاسی لبخند پسر خشک شد. ولی خنده روی لب عروسک خرگوش ادامه داشت.
کمی دوروبرش خلوت شد. به دیوار تکیه داد. از بیاعتناییها خسته شد. کسی با خودش کاری نداشت. همه با خرگوش خندان عکس میگرفتند. چه میشد اگر کسی در این میان به او محبت میکرد؟
دنبال جیب و سیگارش گشت. یادش آمد که در این لباس جیب ندارد. گرمش بود. هرچه خودش را با دست باد میزد فایده نداشت. پس همانجا در کنج بیکاری به نقطه ای خیره ماند. با همان لبخند همیشگیاش.
صدای خندهی بچهها ندای وقت کاری را میداد. پدر و مادر ها بچه ها را زور میکردند که کنار خرگوش عروسکی بایستند و لبخند بزنند. بچه ها نمیدانستند فایدهاش چیست.
مرد خرگوشی همانطور تکیه به دیوار لبخندش را حفظ میکرد. کارش همین بود. بچه ها می آمدند و میرفتند؛ عروسکپوش ثابت بود.
حدود یک ربع بعد از شلوغی، دوباره یک پسربچه، گل به دست سمت عروسکپوش آمد.
پسر گفت: عمو! بیا این گل رو برای تو خریدم.
عروسکپوش اهمیتی نداد. انگار که حتی نشنیده است.
پسر چندبار صدایش زد. بعد با دستان کوچکش به شانهاش ضربهای زد. عروسکپوش آرام از تکیهاش به دیوار سُر خورد و مثل عروسکی پارچهای، خوشحال و بیجان روی زمین ولو شد.
پسربچه جیغ کشید؛ همه جیغ کشیدند.
مسئول بیمارستان میگفت: متأسفانه بیست دقیقهای میشه که بر اثر خفگی و گرما مرده.
بیستدقیقه مرگ ایستاده.
بیستدقیقه کودک خندان و والدینشان که داشتند خوشحال با یک جسد عکس میگرفتند.
بیست دقیقه یادگاری شاد که قرار نبود از گالری ها حذف بشود.
آخر چه کسی به موجود درون عروسک خندان اهمیت میداد؟
بهقلم: محمدعابدینی (محاق)
– @Wane_Mohaq | #غبارآلود