- خانهی خورشید -
صدای بوق پسر را به خود آورد. سریع کیفش را روی دوشش انداخت و با وجود سنگینی کیف توانست بدود سمت سرویس مدرسه. صدای جیلینگجیلینگ کیفِ وقتی پسر روی صندلیِ ماشین نشست قطع شد.
در راه مدرسه، پسر متوجه دیواری شد که انقدر کوتاه بود که طولش از عرضش کوچکتر بود. کارگری کنار دیوار آجرها را منظم میچید. دیوار هنوز نهال به حساب میآمد.
بعد از دیوار بخش موردعلاقهی پسر بود. خانه ای با طرح خورشیدی خندان روی دیوارش.
در واقع آن خانه نبود؛ بلکه مهدکودکی بود که از کوچکی شبیه به خانه ای شاد بود. نقاشی خورشید همیشه پسر را به یاد کودکی میانداخت که آرزویش بود روی خندان خورشید را ببیند. هم نورانی، هم زیبا، هم شاد. چه چیزی بهتر از این؟
اما حیف این تفکرات تا همینجا بیشتر ادامه پیدا نمیکرد. چون ماشین سرویس سریع از کنار مهدکودک میگذشت و به پسرک فرصت تفکر نمیداد.
آن روز، روز آخر مدرسه بود و پسر غمگین بود که قرار است دلش برای چهرهی خورشید تنگ بشود؛ در عین حال امیدوار بود که سه ماه دیگر که باز مدرسه شروع بشود، لبخند خورشید را میبیند.
این سه ماه با تمام صبرهای پسر به پایان رسید.
پسر در تابستان تنها بود. چون دوستی به غیر از خورشید نداشت. تنها او بود که به پسر چگونه شاد بودن را یادآوری میکرد. حال دیگر او از دبستان به دبیرستان انتقال یافته بود؛ اما خوشبختانه هنوز همان مدرسه قبلی میرفت و هرروز همان راه قبلی را از جلوی مهد رد میکرد.
اینبار با هوشمندی، زودتر، فکر کردن را شروع کرد تا وقتی به خورشید میرسد این رشته فکر پاره نشود. دوباره همان دیوار درحال ساخت قبلی که اینبار پایان زودرسی نداشت.
اصلاً انگار پایانی نداشت. هرچه ماشین جلو میرفت باز هم دیوار بود که سایه بر کل خیابان انداخته بود. بالاخره انتهای دیوار رسید و کارگر آنجا آجرهای پایانی را مثل اسباببازی میچید.
پسر در پوستش نمیگنجید که دوباره خورشیدش را ببیند.
اما چند متر بعد از کارگر، مدرسه خود پسر نمایان شد که امسال به دبیرستان تغییر یافته بود. پسر از شدت دلتنگی دلپیچه داشت.
چگونه دیواری که همیشه خانهی خورشید بود حال مانع دیدش شده بود؟ آیا حالا خورشید پشت دیوار تازهساخت خندان است؟ آیا در امنیت است؟ اصلاً آیا آن خانه هنوز مهد است؟
پسر غرق در سوال بود، ولی وقتی برای فکر کردن بهش نداشت. چون حال معلم به کلاس آمده بود و جزوه تقریر میکرد. تنها چیزی که پسر از پنجره کلاس میتوانست ببیند همان دیوار جدید بود که حال خورشید جدیدی بدون خنده از پشتش طلوع میکرد و شهر را وارد صبح میکرد.
همینطور که آفتاب آرامآرام از پشت دیوار، بدن کارگر را از سرما نجات میداد او هم آخرین آجر را گذاشت و دیگر خورشید خندان پسر تماماً پشت دیوار پنهان شده بود.
صدای بوق پسر را به خود آورد. سریع کیفش را روی دوشش انداخت و با وجود سنگینی کیف توانست بدود سمت سرویس مدرسه. صدای جیلینگجیلینگ کیفِ وقتی پسر روی صندلیِ ماشین نشست قطع شد.
در راه مدرسه، پسر متوجه دیواری شد که انقدر کوتاه بود که طولش از عرضش کوچکتر بود. کارگری کنار دیوار آجرها را منظم میچید. دیوار هنوز نهال به حساب میآمد.
بعد از دیوار بخش موردعلاقهی پسر بود. خانه ای با طرح خورشیدی خندان روی دیوارش.
در واقع آن خانه نبود؛ بلکه مهدکودکی بود که از کوچکی شبیه به خانه ای شاد بود. نقاشی خورشید همیشه پسر را به یاد کودکی میانداخت که آرزویش بود روی خندان خورشید را ببیند. هم نورانی، هم زیبا، هم شاد. چه چیزی بهتر از این؟
اما حیف این تفکرات تا همینجا بیشتر ادامه پیدا نمیکرد. چون ماشین سرویس سریع از کنار مهدکودک میگذشت و به پسرک فرصت تفکر نمیداد.
آن روز، روز آخر مدرسه بود و پسر غمگین بود که قرار است دلش برای چهرهی خورشید تنگ بشود؛ در عین حال امیدوار بود که سه ماه دیگر که باز مدرسه شروع بشود، لبخند خورشید را میبیند.
این سه ماه با تمام صبرهای پسر به پایان رسید.
پسر در تابستان تنها بود. چون دوستی به غیر از خورشید نداشت. تنها او بود که به پسر چگونه شاد بودن را یادآوری میکرد. حال دیگر او از دبستان به دبیرستان انتقال یافته بود؛ اما خوشبختانه هنوز همان مدرسه قبلی میرفت و هرروز همان راه قبلی را از جلوی مهد رد میکرد.
اینبار با هوشمندی، زودتر، فکر کردن را شروع کرد تا وقتی به خورشید میرسد این رشته فکر پاره نشود. دوباره همان دیوار درحال ساخت قبلی که اینبار پایان زودرسی نداشت.
اصلاً انگار پایانی نداشت. هرچه ماشین جلو میرفت باز هم دیوار بود که سایه بر کل خیابان انداخته بود. بالاخره انتهای دیوار رسید و کارگر آنجا آجرهای پایانی را مثل اسباببازی میچید.
پسر در پوستش نمیگنجید که دوباره خورشیدش را ببیند.
اما چند متر بعد از کارگر، مدرسه خود پسر نمایان شد که امسال به دبیرستان تغییر یافته بود. پسر از شدت دلتنگی دلپیچه داشت.
چگونه دیواری که همیشه خانهی خورشید بود حال مانع دیدش شده بود؟ آیا حالا خورشید پشت دیوار تازهساخت خندان است؟ آیا در امنیت است؟ اصلاً آیا آن خانه هنوز مهد است؟
پسر غرق در سوال بود، ولی وقتی برای فکر کردن بهش نداشت. چون حال معلم به کلاس آمده بود و جزوه تقریر میکرد. تنها چیزی که پسر از پنجره کلاس میتوانست ببیند همان دیوار جدید بود که حال خورشید جدیدی بدون خنده از پشتش طلوع میکرد و شهر را وارد صبح میکرد.
همینطور که آفتاب آرامآرام از پشت دیوار، بدن کارگر را از سرما نجات میداد او هم آخرین آجر را گذاشت و دیگر خورشید خندان پسر تماماً پشت دیوار پنهان شده بود.
بهقلم: محمدعابدینی (محاق)
• @Wane_Mohaq | #غبارآلود