خون‌نویسی

نخستین قانون تموم شد.
نمی‌دونم، به‌خاطر پایان‌بندی بد بهش سه بدم یا چون کتاب بهتری بود چهار رو رد کنم بره؟
به‌طور کلی با پایانش مشکل ندارم، موضوع اینجاست بلد نیست داستان رو ببنده. و نظرم هم راجع‌به جلد سوم مثبته. از طرفی سه حیفه، از طرفی خاک‌برسرش با این پایان‌هاش.

شما بگید.

پ. ن: review is coming

بادی می‌وزد و پرده‌ای ضخیم در ذهنت کنار می‌رود. می‌فهمی داستانت واقعاً از چه آمده و به چه می‌کوبد. غافلگیر می‌شوی. همه‌چیز معنای تازه‌ای پیدا می‌کند. اگر دوباره بخوانیش، داستانی‌ست متفاوت. از قبل بیشتر رنگ تو را دارد.
چه باد ترسناکی‌ست این بادی که از ناخودآگاه به خودآگاه می‌وزد.

#خون‌شناسی دردناک که ناگفته می‌ماند.

ای کاش زندگی‌نامه نویسنده، سپاس‌نامه، سخن این و اون رو اول کتاب نیارن. من هنوز داستان رو نخوندم که این آدم برام اهمیتی داشته باشه، حالا بشینم بخونم که از کی‌ها تشکر کرده؟ یا داستان زندگیش چی بوده؟ به‌نظرم انتهای کتاب باشن خیلی بهتره. داستان رو می‌خونی، دلت می‌خواد ببینی اینی که نوشته‌اش چطور آدمی بوده، چه حرفی زده، از کی‌ها تشکر کرده.

متأسفانه اگر کسلوانیا رو تموم کنم، تموم می‌شه.

من در انتهای هر بحثی: «زندگی همه ما بی‌هدفه ما قراره در چرخ بی‌توقف روزگار بسوزیم و سوخت بشیم برای اشباح سیری‌ناپذیر جنگ.»
اگر می‌تونستم موزیک مأیوس‌کننده مناسب هم پخش می‌کردم.

اینکه می‌گن «اگر جواب بده، ایرادی نداره» خیلی اصل مهمیه.
الآن دارم فصل دوم سریال خادم یا همون SERVANT رو می‌بینم. اکثراً دقت نمی‌کنن یا حتی متوجه‌اش نمی‌شن، ولی اگر سریال روایت دیگه‌ای داشت، من حدس می‌زنم خیلی افتضاح می‌شد.

این سریال خدای خساست یونان باستانه. اطلاعات نمی‌ده نمی‌ده، یه ذره می‌ده، دوباره نمی‌ده. هرجای دیگه بود داستان می‌رفت توی دیوار با این وضع. ولی این ناآگاهی داره ما رو می‌چسبونه به شخصیت‌های اصلی. همون‌طور مضطرب و عصبی‌مون می‌کنه. وحشت سریال هم از چنین چیزهایی نشأت می‌گیره. اینجا نمی‌دونم فیلم‌نامه‌نویس یا کارگردان یا هر مغز دیگه‌ای که پشتشه، دوربین و لوکیشن براش ابزار قصه‌گویی‌ان. داره ازشون استفاده می‌کنه برای پردازش داستان.

توی خادم یه لوکیشن بیشتر نیست: یه خونه با خیابون روبه‌روش. برای همین هم باعث می‌شه ما نفهمیم فلان‌ شخصیت که رفت بیرون الآن کجاست، داره چی‌کار می‌کنه. اینی که رفت غیبش زد چه بلایی سرش اومد. برای همین هم هست که این خساست باعث نمی‌شه مخاطب پس‌زده بشه، بلکه باعث می‌شه حس‌های مختلف بهش القا بشه. از طرفی به‌موقعش این محدودیت رو حذف می‌کنه. با چی؟ ویدیوکال. این می‌ره فلان‌جا، ویدیوکال می‌کنه با فلانی که توی خونه نشسته و ما می‌بینیم چه اتفاقی اونجا داره رخ می‌ده. خیلی چهارچوب محکم و مناسبی داره سریال.

یعنی خب بخوای این چیزها رو ازش بگیری، یه سریال عادی برات می‌مونه که داستانش توی چند تا از قسمت‌های سوپرنچرال تکرار شده. ولی همین‌ها خاصش کردن.

من فقط این چیزهاش رو می‌بینم و لذت می‌برم، وگرنه شخصیت‌هاش همه رو مخمن :))) به جز شان. شان خوبه ولی خنگه.

یه چیز مهمی رو کشف کردم. این‌که صدای نیل گیمن از لالایی هم بهتره. مستر کلس حضرت رو دارم نگاه می‌کنم. روزی دو قسمت می‌بینم. بعد هم که تموم می‌شه می‌زنم از اول و می‌گیرم می‌خوابم. خیلی خوبه.
همچنین چیزهای مهمی که توی این پنج شش قسمت گفت:

۱. تموم‌کردن یه داستان شکست‌خورده چیزهای بیشتری بهت یاد می‌ده تا نصفه‌ونیمه رها کردن و شروع یه داستان خفن.

۲. قصه‌ها باید این سؤال رو توی سر آدم ایجاد کنن: «بعدش چی شد؟!»

۳. توی نوشتن صداقت داشته باشید. نترسید. حرف‌تون رو راحت بزنید. خودتون رو بریزید توی داستان. خودتون رو نشون بدید.

جلد سوم نخستین قانون رو هم شروع کردم. از دو جلد قبلی خیلی بهتره. دیگه حرصم نمی‌ده. امیدوارم پایانش هم خوب باشه. گولکتا واقعاً شخصیت خوبیه (از نظر پردازش) و خیلی باهاش حال می‌کنم، منتها تنها شخصیتی که تونستم باهاش ارتباط برقرار کنم کالم وست بود. که خدا رو شکر توی جلد سوم نقش مهم‌تری داره و بالأخره داره نفس می‌کشه بدبخت.

به زندگی ادامه می‌دهیم.