دلم نمیخواد صبح شه....
برم یه جایی زندگی کنم که روز نداشته باشه،خورشید نتابه...
وسطای پاییز...
یه کلبه کوچیک وسط جنگل...تنهای تنها
بدون وجود هیچ موجودی بنام انسان...
همیشه شب و صدای جیرجیرکا...صدای سوختن چوب توی شومینه و تماشای سوختن شمع ها یکی بعد دیگری...
هر شب جوری به ماه نگاه کنم که انگار آخرین باره...
با کلی کتاب و شمع و چند تا لباس...
بدون هیچ وسیله ارتباطی با این جهان،رها شم وسط اون جنگل...
هیچکس و نبینم و هیچ صدایی جز طبیعت نباشه....
جدیدا متوجه شدم که فانتزی های زیادی دارم... شاید میشد گفت آرزو...اما شاید شدنی نباشه
شاید هم باشه...نمیدونم!
وقتی راجب آرزوم ازم پرسید...هیچی جز مرگ تو ذهنم نبود؛اما حالا بعد کلی فکر کردن فهمیدم که چی میخوام....
دلم میخواد طی یک سانحه دچار فراموشی بشم همه چیز یعنی هر چیزی که دیدم،شنیدم و تجربه کردم....
همه چیز پاک شه!
و بعد آهنگ بی کلام مورد علاقم رو گوش بدم و طی حادثه ای ناشنوا شم....
و بعد تنها تصویری که میبینم ماه و شب و ستاره و همون کلبم باشه....و بعد نابینا شم....
و تا وقتی که میمیرم در دنیایی زیبا زندگی کنم،
دنیایی که توش تنها صدایی که شنیدم اون آهنگ بوده،تنها چیزی که دیدم ماه بوده و تنها چیزی که به یاد دارم همین هاست...
دنیایی که هیچکس جز من ندیده!
و من این دنیا رو فراموش کردم
دنیایی که من درش به دنیا اومدم و زندگی کردم پر از فساد،بی عدالتی،فقر،بردگی،حماقت و حقارت،سیاست و...است.
همه چیز رو فراموش کنم، در آرامش دنیای ساده و بی آلایش خودم تا زمان مرگ زندگی کنم....
جایی که هیچ آدمی روبه یاد نمیارم...
هیچ خنده ای ندیدم
هیچ مرگی ندیدم
هیچ بچه ای ندیدم
و هیچ ارتباطی با اینترنت نداشتم
هیچ حرفی نشنیدم و حتی صورت خودم رو هم به یاد نمیارم...
شاید هم تمام اینها قبل مرگ تداعی شد...
شاید خدا کمی نرمش نشون داد..!
.
.
.
برم یه جایی زندگی کنم که روز نداشته باشه،خورشید نتابه...
وسطای پاییز...
یه کلبه کوچیک وسط جنگل...تنهای تنها
بدون وجود هیچ موجودی بنام انسان...
همیشه شب و صدای جیرجیرکا...صدای سوختن چوب توی شومینه و تماشای سوختن شمع ها یکی بعد دیگری...
هر شب جوری به ماه نگاه کنم که انگار آخرین باره...
با کلی کتاب و شمع و چند تا لباس...
بدون هیچ وسیله ارتباطی با این جهان،رها شم وسط اون جنگل...
هیچکس و نبینم و هیچ صدایی جز طبیعت نباشه....
جدیدا متوجه شدم که فانتزی های زیادی دارم... شاید میشد گفت آرزو...اما شاید شدنی نباشه
شاید هم باشه...نمیدونم!
وقتی راجب آرزوم ازم پرسید...هیچی جز مرگ تو ذهنم نبود؛اما حالا بعد کلی فکر کردن فهمیدم که چی میخوام....
دلم میخواد طی یک سانحه دچار فراموشی بشم همه چیز یعنی هر چیزی که دیدم،شنیدم و تجربه کردم....
همه چیز پاک شه!
و بعد آهنگ بی کلام مورد علاقم رو گوش بدم و طی حادثه ای ناشنوا شم....
و بعد تنها تصویری که میبینم ماه و شب و ستاره و همون کلبم باشه....و بعد نابینا شم....
و تا وقتی که میمیرم در دنیایی زیبا زندگی کنم،
دنیایی که توش تنها صدایی که شنیدم اون آهنگ بوده،تنها چیزی که دیدم ماه بوده و تنها چیزی که به یاد دارم همین هاست...
دنیایی که هیچکس جز من ندیده!
و من این دنیا رو فراموش کردم
دنیایی که من درش به دنیا اومدم و زندگی کردم پر از فساد،بی عدالتی،فقر،بردگی،حماقت و حقارت،سیاست و...است.
همه چیز رو فراموش کنم، در آرامش دنیای ساده و بی آلایش خودم تا زمان مرگ زندگی کنم....
جایی که هیچ آدمی روبه یاد نمیارم...
هیچ خنده ای ندیدم
هیچ مرگی ندیدم
هیچ بچه ای ندیدم
و هیچ ارتباطی با اینترنت نداشتم
هیچ حرفی نشنیدم و حتی صورت خودم رو هم به یاد نمیارم...
شاید هم تمام اینها قبل مرگ تداعی شد...
شاید خدا کمی نرمش نشون داد..!
.
.
.