از باشگاه اومدم، گرسنه درحدی که معدم درد می کرد، گفتم اول برم حموم. با پاهایی که از چهارجا در رفتِ بود و درد قدیمیش هنوز هست رفتم حموم
لکه های جدید دیدم کنار رونم، کنار بازوم، زیر آبِ سرد، معدم یه طوری مثل اشغال جمع شد که می تونستم همونجا بشینم تکون نخورم. گرسنگی این درد و می داد؟!
سریع پریدم بیرون لباس پوشیده نپوشیده نشستم رو صندلی شیرینی خوردم. اون لحظه که باد می زنه، تو خنک می شی، قطره های آب رو شونته از موهات میچکه تو معدتو داری سیر می کنی اصلا نه دنیا مهمه، نه فلسفه، نه مفاهیم، نه آینده، نه گذشته، اون لحظه مهمه. گرسنگی و از بین بردن مهمه
فکر کردم چند نفر تو دنیا این گرسنگی می کشن؟
و چند نفر بخاطر گرسنگی دست به جنایت می زنن؟!
چند نفر با این گرسنگی می میرن
من که از تنبلی و عجول بودن غذا نخورده بودم، بقیه که ندارن چیکار میکنن؟!
مردمی که زیاد دارن، هر روز یه عالمه غذا که میتونه یکم از مچاله شدن معده ی مردم جلوگیری کنه و میریزن رو علفای سبز، برای گوسفند برای هزارتا چیز دیگه؟
به این فکر کردم در طول روز چه چیزایی برای مردمی که میتونن شکم سیر کنن مهمه و مردمی که نمیتونن
عدالت اصلا به معنای کلمه ی اصلیش به کار می ره یا خودش یه واژه ی منفی و نامردِ
مردن از گرسنگی خیلی درد داره؟!
درد روح و وقتی می فهمی که شکمت سیره؟!
درد شخصیت و درد فهمیدن و درد زخم و درد هزارتا چیز دیگه و وقتی می فهمی که شکمت سیره؟!
اگه نباشه چی. غم انگیزه، غم انگیزه مردن حتی یه آدم از بی غذایی اونم تو همچین دنیایی که عصر روشن فکریِ
روشن فکری نیست. فقط یه چیزایی عادی شده. همین.
گریم میگیره. نشستم تو خونه دغدغم آیندمه، کتابامه، فیلمامه، نت و گوشی و دوست و باشگاه و آینده و یاد گرفتن و فهمیدن و هزارتا چیز دیگه است که به بهترین شکل و راحت ترین شکل زندگی کنم و متنفرم از این راحتیِ از این آرامشه و لعنت. و درنهایت من و امثال من چهاربار یادمون میاد و کار از دستمون که هیچ اصلا برنمیاد و فقط حرف مفت می زنیم.
گرسنگی جنایت میاره، جنایت گرسنگی.