بوفِ کور


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


cringe spider house🕸
آرشیو : https://t.me/archive1110
ناشناس :
@Lili101bot
http://t.me/HidenChat_Bot?start=6200521693

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


Forward from: tote Liebe


امیدوارم دوستشون داشته باشید و اگه مورد پسند نبود بگید برم گریه کنم🫶🏻


خب من چنل هایی که باید مینوشتم رو نوشتم و تموم شد.
باقیتون که فکر میکنم سه تا چنل باشه به عهده سوجیه دیگه که فردا براتون میذاره🙂‍↔️


نه نمیشود!
به او قول داده ام نمیشود همینجوری بی خداحافظی بروم، تیر درست به وسط قلبم خورده‌ است که خورده! که چه؟ انتظار دارید چشمانم را ببندم و بمیرم؟!
نمی‌شود آقایان، نمی‌شود!
به او قول دادم برگردم!
باید هر طور شده زورم را برای نوشتن یک نامه جمع کنم اینگونه نمی‌شود!
صدای شکستن دنده هایم را می‌شنوم که به قلبم فشار می‌آورند و میدانم چند دقیقه یا حتی چند ثانیه بیشتر فاصله ای با خاموشی عمر ننگینم ندارم؛
صدای سربازان را‌ میشنوم که هرکدام نامی را فریاد میزنند و میان خون و فریاد خاموش می‌شوند،
به دنبال کاغذ و قلمم اما چیزی نمییابم، به ناچار خودم را بر زمین میکشم و شروع میکنم با تکه چوبی بر روی خاک نوشتن:

ماریای من،
فرصت چندانی برای نوشتن ندارم و می‌دانم که به انتظارم نشسته ای تا از آن جاده‌ی باریک بازهم با جراحاتی تازه بازگردم و این بار دیگر فرق میکند؛
این بار از پیش عهد بسته بودیم هنگامی که بازگشتم عروسی کنیم.
اما عزیزکم؛
اگر دیگر پیکر این مرد را در آن جاده‌ی باریک و خاکی ندیدی، بازهم به من قول بده که در آن رخت سفید برقصی!
چرا که هیچ گلوله ای نمیتواند رقص را هدف بگیرد و من همواره میان آن دشت سبز به تماشایت خواهم نشست چرا که تجسم تو در لباس عروسی شاهکاری بی منظره بود که حتی پیکر سرد مرگ هم نمی‌تواند این خیال را از من بگیرد، آه ماریای من؛
مرا ببخش که دیگر نمیتوانم عصر های یکشنبه را کنارت در نیمکت اخر کلیسا بنشینم و تمام هوشم را به صورت مقدس تو بسپارم...

#لیلی


باز هم همان خواب!
باز هم همان خواب را دیدم؛
خواب دیدم سرم میان دامانش در دشتی از سیب های قرمز در خلا عشق رها شده و این کودک هنوز در تنگنای کودکی در پذیرشِ مرگ و عدم، یتیمانه دستانش محتاج گیسوی اوست!
از خواب میپرم و میبینم بی لرزش دستانم هم این مرزهای جبر و سیاست لعنت شده به هیچ ماشه ای سر خم نخواهند کرد!
اصلا آیا بازهم به خانه باز خواهم گشت؟
میدانم که هیچ پاسخی این سوال را برنمیدارد و عاجزانه دست به قلم میشوم برایش بنویسم؛
که بگویم عزیز جان من،
حتی اگر تن من بر این جنگ و تلی از خاکستر باخت بدهد تو خوب میدانی که دستانت حکم برد مرا در این زندگی خاک خورده بی منت امضا زدند.
دلم برایت تنگ است بانو؛
دلم برای آن چشمانت که بوی قلب مادرم را میدهند تنگ است و دستم هم نیز؛
اما مرد که نباید بلرزد!
خوب به یاد دارم که در دیدار اول به من گفتی این بازوها تکیه گاه خوبی برایت میشود و حال حتی ذره ای به خودم اجازه‌ی سست شدن نخواهم داد و تا آخر این نامه قاطعانه کلماتم را به صلابه خواهم کشید.
چرا که آزادی میان این اجساد زنده و مرگ های تازه متولد شده چیزی نبود جز یک صدا!
صدایی از پشت کوهی که هیچکس آن را ندیده بود و حتی اگر این آخرین نامه ای باشد که روی آب رها می‌شود، من دیگر از مرگم ابایی ندارم چرا که هر بار که ببازم تو باز مرا میبری! مرا در‌ این احساس میبری!
آه عزیز من، پیش تر قسم خوردم نامه را تمام کنم و حال برای هزارمین بار این صداهای لعنتی ناله و انفجار باعث‌ می‌شوند نامه نیمه کاره رها شود...
اما بدان که بیرون از هر نوع انجماد جهان دوستت دارم بانو، دوستت دارم و با دوست داشتنت میان این خون های موهوم مرگی تازه را زندگی خواهم کرد...

#لیلی


ولی خیلی باحاله که قلم من و لیلی آنقدر فاصله داره.


خیلی مسخره است فکر کن طرف یه دفعه مثل چراغی که لامپش میترکه خاموش میشه نورش، یهو دیگه نیست
تا همین دیروز بود ولی حالا تصمیم گرفته از فردا و فرداهای دیگه به طور مطلق و کامل محو شه و همین.
پایان از این مسخره تر ندیدم تو عمرم‌.


به عنوان کسی که به اندازه موهای سرم تو این ۲۰ سال شاهد مرگ اطرافیان بودم باید بگم تراژدی ای مضحک تر از مرگ و "آخرین ها" نداریم.


سلام بانوی جوان؛
حالتان چطور است؟
هنوز هم نشسته اید کنار ایوان و غروب را تماشا میکنید و فنجان چایتان هنوز بوی دارچین و هل میدهد؟
راستش را بخواهید نوشتن این نامه بار گرانی بود بانو!
منه یک لاقبایی که روزگارم را در جنگ به سر میکنم و هر لحظه ممکن است جان ناچیزم را بگیرند را چه به بانویی با کمالات شما!
اما دیگر توان صبر نداشتم بانو، چندی پیش صدای نا به هنجار گوی فلزی ای ریسمان عمرم را به رعشه انداخت و شیشه عمرم با آهی نه چندان جگر سوز ترک خورد!
بانو من کسی را در این زندان تنگ بنا شده ندارم!
پدرم، مادرم، خواهر بی نوایم و حتی یکی از چشمانم را در راه این جنگ لعنتی از دست دادم و تنها چیزی که در دستان خاک خورده و خونی من هنوز از کفم نرفته است وهم و خیال با تو بودن است!
من عاشق آن دو چشم گرگ و میش زده‌ی رام نشدنی شدم و چه باک که دستم از رویایشان هم کوتاه تر است و تا دقایقی دیگر آخرین قطره‌ی خون از رگ های سگ در رمیده ام خارج می‌شود و آن موقع است که دیگر وهمت را هم نخواهم داشت...
آری بانوی من؛
جنگ به من فرصت نداد بی تبخال با تو صحبت کنم و از تو دختری داشته باشم با چشمانی به روشنایی انعکاس غروب در افق دریا..
حال در تب و خون غلت میزنم و تنها چیزی که فکرم را مشغول کرده این است که چگونه با یک چشم تمام دنیایم انعکاسی از عبور تو بود...
مرا ببخشید که جسارت کردم برایتان نامه بفرستم و هرگز اسم این سرباز را جویا نشوید؛ شاید در جهانی دیگر چای دم غروبتان را میهمان من شدید...
آه، جهانی دیگر...
آری، جهانی دیگر....

#لیلی


هر قدر که جسم آدمی محدود و ناتوان است، روحش می‌تواند قدرتمند باشد. و من مدت‌هاست روحم را خانه‌مان می‌فرستم. آنجایی که در گوشه‌ای از آن نشسته‌ای و چای می‌نوشی. روزهای هفته را در تلاش برای یافتن چیزی می‌گذارنی که دقیق نمی‌دانی چیست، و در لابلای جمعه‌ها به دنبال معنای زندگی ‌می‌گردی. روزهای اخیر را به ارزوی این گذراندم که کاش دو بال داشتم، مانند پرندگان؛ تا فاصله میان ما شدنمان را طی کنم، و دوباره تو را در آغوش بگیرم. اما این آرزو‌های بی فایده در این لحظات، که آخرین کلماتم را با خونم می‌نویسم فایده‌ای ندارد.
اما عزیزکم، فراموش مکن زندگی را باید کمی ساده‌تر از آنچه می‌دانی فرض کرد. یک روز تمام معنای زندگی را در لیوانی چای دید؛ و روزی دیگر تمام لذت دنیا را در پرتویی از نور آفتاب جست. این‌ها را می‌نویسم چون می‌دانم تو خودت را راحت نخواهی گذاشت. من دوستت دارم، آنقدر که دنیا را در تو می‌دیدم، و بی تو هیچ نمی‌دیدم. امیدوارم دوباره عاشق شوی، تا تشنه روحی دیگر از سرچشمه لبخندت سیراب شود. نمی‌دانم این نامه چه زمانی به دستت خواهد رسید، اما مطمئنا در آن لحظه من در این دنیای ناچیز نخواهم بود. هرگز فراموش نکن که می‌توانی عشقی که نسبت به تو داشتم را در میان تک تک لحظات زندگی‌ بجویی، چرا که هیچگاه دست از دوست داشتن تو نخواهم کشید.


#سوجی




هیچ چیز راحتم نمیکند، نه باران، نه چای، نه آغوشی گرم و نه حتی فهمیده شدن، هیچ چیز راحتم نمی‌کند و انسان بودن تهوعی بر گریبانم شده که از گلویم پایین نمیرود.




قدم بر می دارم به سمت پنجره ای با نام آزادی و می دانم که کسی در انتظارم نیست.
اگر خیال مرا حک در حرف های یک میله دیدید، مرا این رقص پیچ در پیچ، به هوای آزادی و به عاقبت یک سکوت ماندگار، کافیست.
-Lili


-


حال که دارم این چیزک نامقدس را مینویسم ساعت از دوازده شب رد کرده است و همه در چادر هایشان به خواب رفته اند.
حال هر سرباز باید مشغول به کابوسی ویران باشد، یکی خواب معشوقه اش را میبنید، دیگری هوس دستپخت مادر کرده و آن یکی آن گوشه با ناله هایش نشان از فغانی که بر تنش به سان جزام نشست کرده است دم میزند؛
خدا میداند فغان از چه و از که...
هرکدام از ما جانمان به یک گوی فلزی و چند نارنجک و خمپاره مضحک بسته است که هر روز به مو می‌رسد و هر دفعه چشمانمان را محکم می‌بندیم که اگر این موی پاره شود باد خاکستر ما را به کجا خواهد برد!
اما بیش از این خاطرتان را آزرده نمیکنم میروم سر اصل مطلب؛
صبح دیروز بود که شنیدم سرباز های روس درحال مرگ درحال صدا زدن مادرشان بودند و این میان سربازی بی صدا آرام نشسته بود میان تلخونی از جنازه ها نامه مینوشت!
نامه اش که تمام شد بی جان افتاد میان تل اجساد!
گویی تمام توانش را جمع کرده بود تا آخرین زورش را برای نوشتن این نامه بزند!
حال اقایان مضحکانه ترین بخش این جنگ میدانید کجاست؟ اخرین تکه‌ی جانش را جمع کرد برای نامه ای که محتوایش چنین بود :
"ماریان من؛
اسم دخترمان را بگذار رز!
باشد که با نامش و تولدش آبادی این ویرانه شود...
قول می‌دهم زنده بمانم و برگردم پیشتان، اگر نامه‌ی بعدی دیر به دستت رسید از باب جراحت ناچیز من است و به محض التیام باز خواهم گشت ماریانِ جان من."
حال این سرباز کجاست؟ میان تلی از اجساد و تمامی آن اراجیفش دروغی جنگ زده بیش نبود...!
صدای تیر می‌آید؛
باید بروم.
باید بروم...

#لیلی




خب سلام.


جمله‌ی آخر نامه که میگه دوستت خواهم داشت از قصد نصفه نوشته شده
چون در نظرم این بود که سرباز قبل از کامل کردنش چشماش بسته شده و مرده...


دردانه‌ی من حالت چطور است؟
گل های روی ایوان خانه‌‌ی مان چطور؟
هنوز هم هر صبح به وقت گرگ های میش دستان ظریفت را بر تن برگ های حریرشان بانداژ میکنی و روحشان را سیراب میکنی تا به هنگام برگشت من همه چیز بوی آبادی بدهد و غبار جنگ از تنم پاک شود؟
آه ای جگر گوشه‌ی من اگر بدانی چقدر در همین آن لحظه میان خاک و خون در این جنگ اسفناک و میان ناله های بی امان هم سنگر هایم هوس بوی دامن تو را کرده ام!
که سر بر بالینت بگذارم و برایم از آبادی تنت، آن وطن کوچک من آواز سر بدهی...
نازنین من، حال که این نامه را برایت مینویسم هیچ نمی‌دانم پستچی این شعله‌ی باد آورده را به دست تو خواهد رساند یا نه، هیچ نمی‌دانم نامه قرار است میان خاک و خون و خمپاره های دشمن چال شود یا نه، اما تو را به هرچه میپرستی چشمانت را، آن جفت ستاره‌ی دنباله دار من را به گریه نکشان جانکم؛
چرا که هنگامی این نامه را می‌خوانی که یحتمل دیگر آواز قوی من برای تو به آخرش رسیده است!
حال که ترکشی به وسعت رویاهای من و تو در قلبم فرو رفته است هیچ نمیشنوم جز صدای خنده هایت...
هیچ از این حنجره‌ی جنگ زده جز نعره زدن اسم تو بیرون نمی آید!
دستم کوتاه است نازنینم، دستم کوتاه است و آینده من و تو بافته نمیشود، دیگر توان تکان دادن قلم را ندارم و به آن آبادی ای که بند به بند وجودم برایش تنگ است می اندیشم،
به آن آغوش که بوی خاک نم کشیده میداد، به جفت گوهر چشمانت...
نازنین من؛
اگر سحرگاهی خاکستری بر تن گل های ایوان نشست، یحتمل تن سوخته‌ی من است که حتی قبل از مرگش هم عطش دستانت را داشت...
مرا ببخش و بدان که همیشه دوستت خواهم دا

#لیلی

20 last posts shown.

106

subscribers
Channel statistics