گاهی فکـر میکنـم خدا عـشقهای ممنـوعه را آفریـد تا آدمها بفهمـند دوسـت داشـتن همیـشه به معنـای رسیـدن نیسـت.
تو را دوست دارم؛ نـہ آنگونـہ کـہ شاعران از وصال میگوینـد، بلکـہ آنگونـہ کـہ شب، آرزوے خورشیـد را دارد و میدانـد هرگز صاحبش نخواهـد شـد. ما شبیـہ دو خط موازے هستیم؛ آنقـدر نزدیک کـہ بتوانم گرماے حضورت را حس کنم، و آنقـدر دور کـہ حتے سرنوشت نیز جرئت یکے کردنمان را نـداشتـہ باشـد. گاهے دلم میخواهـد نامت را بلنـد صـدا بزنم، اما عشق ما از آن رازهاییست کـہ بایـد در سکوت زنـدگے کننـد. پس تو را در دل نگـہ میدارم، مثل نامهاے قـدیمے کـہ هرگز ارسال نشـد، مثل دعایے کـہ هیچکس از آن خبر نـدارد. و اگر روزے پرسیـدنـد بزرگترین انـدوه زنـدگیات چـہ بود، لبخنـد میزنم و چیزے نمیگویم؛ چون بعضے عشقها را نمیشود توضیح داد، ؋ـقط میشود تا آخر عمر دوستشان داشت..