پسر یا دختر عزیزم. جگر گوشهی پدر؛
این نامه را در حالی برایت مینویسم که بالاخره امشب، تعداد دقیق شب هایی که برای قطرهای اشک تلاش کردهام را فراموش کردهام. راستش را بخواهی برای خودم نیز عجیب است. چرا که پدرت همیشه به داشتن حافظهای قوی شناخته شده است. احساس میکنم امشب بیشتر از هر وقت دیگری در زندگیام نیازمند تو هستم. نیازمند گم شدن در آغوش کوچکت تا ابد و فرار از دنیای خودم به دنیای کودکانهی تو که شاید ذرهای آرام بگیرد مغزم و بالاخره بعد از مدت های طولانی، بتوانم برای چند ثانیه هم که شده کمی گریه کنم.
عزیز دل بابا؛ لطفا اگر تو هم مثل دیگران احساس میکنی که گریه فقط برای آدم های ضعیف است، پا به این دنیا نگذار. تو مثل من نخواهی شد پس قرار است که زیاد گریه کنی. در جایی خواندم که جورج اورول گفته بود؛«شاید یک شخص آنچنان که میل به درک شدن دارد، میل به دوست داشته شدن نداشته باشد.» بسیار با گفتهاش همزاد پنداری کردم و مدت ها بعد در جای دیگری خواندم که یک روانپزشک نوشته بود؛«یکی از دلایل ناتوانی در گریه کردن، درک نشدن است.» شاید برایت سوال باشد که چرا این ها را به تو میگویم. جوابش ساده است. میخواهم اگر روزی برایت سوال پیش آمد که «پس چرا هیچوقت پدر گریه نمیکند؟» برای آن جواب داشته باشی. شاید هم هذیان میگویم. نمیدانم!
لطفا پدرت را ببخش اگر که با حرفهایش در نامههایش باعث سرافکندگی تو میشود. قصدی ندارد. فقط دلش گرفته و احساس میکند که جز تو کسی حرفهایش را آنطور که باید نمیفهمد.
متاسفانه اگر اوضاع به این شکل ادامه پیدا کند احساس میکنم لحظهی به دنیا آمدنت آنجا نیستم. احساس میکنم وقتی که برای اولین بار راه میروی آنجا نیستم. وقتی اولین کلمه را بر زبان میآوری آنجا نیستم. احساس میکنم در اولین روز مدرسه، بعد از اولین دعوا، لحظهی عاشق شدن، شب عروسی، به دنیا آمدن فرزند و هیچ کدام از دیگر لحظه های خوب زندگیت آنجا نیستم. لطفا پیشاپیش مرا ببخش به خاطر ناتوانیام در گریه کردن. هرگز نخواستم لحظهای احساس کنی پدرت مردی بیاحساس است. لطفا مرا به خاطر ناتوانی های زیادم قضاوت نکن و بدان که هیچوقت برایت هیچ چیز بدی نخواستم و نخواهم خواست.
بامداد شنبه، تهران. ۱۴۰۱/۰۸/۱۴
این نامه را در حالی برایت مینویسم که بالاخره امشب، تعداد دقیق شب هایی که برای قطرهای اشک تلاش کردهام را فراموش کردهام. راستش را بخواهی برای خودم نیز عجیب است. چرا که پدرت همیشه به داشتن حافظهای قوی شناخته شده است. احساس میکنم امشب بیشتر از هر وقت دیگری در زندگیام نیازمند تو هستم. نیازمند گم شدن در آغوش کوچکت تا ابد و فرار از دنیای خودم به دنیای کودکانهی تو که شاید ذرهای آرام بگیرد مغزم و بالاخره بعد از مدت های طولانی، بتوانم برای چند ثانیه هم که شده کمی گریه کنم.
عزیز دل بابا؛ لطفا اگر تو هم مثل دیگران احساس میکنی که گریه فقط برای آدم های ضعیف است، پا به این دنیا نگذار. تو مثل من نخواهی شد پس قرار است که زیاد گریه کنی. در جایی خواندم که جورج اورول گفته بود؛«شاید یک شخص آنچنان که میل به درک شدن دارد، میل به دوست داشته شدن نداشته باشد.» بسیار با گفتهاش همزاد پنداری کردم و مدت ها بعد در جای دیگری خواندم که یک روانپزشک نوشته بود؛«یکی از دلایل ناتوانی در گریه کردن، درک نشدن است.» شاید برایت سوال باشد که چرا این ها را به تو میگویم. جوابش ساده است. میخواهم اگر روزی برایت سوال پیش آمد که «پس چرا هیچوقت پدر گریه نمیکند؟» برای آن جواب داشته باشی. شاید هم هذیان میگویم. نمیدانم!
لطفا پدرت را ببخش اگر که با حرفهایش در نامههایش باعث سرافکندگی تو میشود. قصدی ندارد. فقط دلش گرفته و احساس میکند که جز تو کسی حرفهایش را آنطور که باید نمیفهمد.
متاسفانه اگر اوضاع به این شکل ادامه پیدا کند احساس میکنم لحظهی به دنیا آمدنت آنجا نیستم. احساس میکنم وقتی که برای اولین بار راه میروی آنجا نیستم. وقتی اولین کلمه را بر زبان میآوری آنجا نیستم. احساس میکنم در اولین روز مدرسه، بعد از اولین دعوا، لحظهی عاشق شدن، شب عروسی، به دنیا آمدن فرزند و هیچ کدام از دیگر لحظه های خوب زندگیت آنجا نیستم. لطفا پیشاپیش مرا ببخش به خاطر ناتوانیام در گریه کردن. هرگز نخواستم لحظهای احساس کنی پدرت مردی بیاحساس است. لطفا مرا به خاطر ناتوانی های زیادم قضاوت نکن و بدان که هیچوقت برایت هیچ چیز بدی نخواستم و نخواهم خواست.
بامداد شنبه، تهران. ۱۴۰۱/۰۸/۱۴