Forward from: وینستون سیلور
عصبانیام. خیلی عصبانیام. مردم توی ایذه چند هزار نفره میان بیرون و این مسئله روی هیچ چنلی پوشش داده نمیشه. کارگران در نقاط مختلف کشور اعتصاب میکنن و صداشون جایی بازتاب داده نمیشه. گلوی خودمون رو با فراخوان پاره میکنیم اما اونقدری که باید نشر داده نمیشه. اگر جمهوری اسلامی بمب اتم زده بود وسط شهر تا جلوی انقلاب رو بگیره اینقدر عصبانی نمیشدم. چنلهایی که تا دیروز یا سکوت میکردن یا مرتبا در مورد انقلاب مینوشتن رو بالا و پایین میکنم و میبینم پر شدن از روزمره. روزمرهنویسی مشکلی نداره اما نه اینکه انقلاب رو بندازید گردن یه عدهی دیگه و خودتون روی چنلهاتون از هر چیزی بنویسید الا انقلاب. اگر شما قراره اینقدر راحت همهچیز رو فراموش کنید و نوشتن از انقلاب رو با نوشتن از بغل و یار و چیزهای دیگه “جایگزین” کنید از قشر خاکستری چه انتظاری باید داشته باشیم؟ قطع و وصل بودن اینترنت چه فرقی داره وقتی قراره آنلاین بشم و ببینم کلا ۴-۵ چنل موندن که از انقلاب حرف میزنن؟ چطور نباید عصبانی باشم وقتی میبینم پوشش اخبار انقلاب دوباره محدود شده به چنلهای خبری و هیچکس کوچکترین واکنشی به دستگیریهای گستردهی این هفته در زاهدان یا تظاهرات پرشور مردم در ایذه نشون نداده؟ روزمرهنویسی میکنید بکنید، اما مگه این انقلاب جزو روزمرهی شما نیست که هیچ پیامی در موردش روی چنلتون پیدا نمیشه؟ دوستای شمارو نگرفتن؟ جمجمهی دیگران رو جلوی چشمتون با باتوم له نکردن؟