Forward from: آشیانهی مِیمْ؛)
یلدای نازنینم، خورشیدکی گرما بخش سردیهای روزگارم. بانوی خوشروی من، میدانم، میدانم که شبهای زیادی را بیدار ماندی، و به سفرهای دور و دراز اندیشدی.
زندگی را سبک سنگین کردی، گاهی به رفتن و رها کردن فکر کردی. گل یاس من، بانوی خوش نویس من، برای کسی همچون تو که بسیار صادق هدایت خواندهای بیان کردن احساسات با کلماتِ خام چه بسا کاریست دشوار. آه بانو جان، دلم میخواهد با تو سفری داشته باشم به بودای بامیان، به بندی امیر، به شمال، به جنوب، به کوچههای خرابات کابل، اصلا میخواهم دستت را بگیرم و دوری دنیا را بگردیم. همیشه رنج من دوری و ندیدن تو بوده. کاش این دوشنبه بیایی به همان کافهی که برای اولین بار همانجا دیدمت، و دیگر فراموش کردم که عاشق شدن را مانده بودم برای روزهای که دیگر در بندی درس و دانشگاه نیستم. همانکه بینهایت دوستت دارد.
#برای_یلدای_عزیز.