بعضی اوقات همه چیز به من نزدیکتر بود، حتی بیماری و من هم وجود گرمتری داشتم، مخصوصا برای او، انگار از چیزی که همیشه میدید واضحتر بودم. و معمولا در چنین ساعتهایی که ترجیح میدادم زمان از حرکت بایستد، هیچکس نبود. من نمیخواستم جایی بروم و نمیخواستم کسی بیاید، حتی دوست نداشتم خورشید بیش از این پیشروی کند، تنها چیزی که نزدیک شدنش توازن را به هم نمیزد قلب کوچکی بود که سریع و بی وقفه میتپید. قلب کوچکی که از خیابانها گذشته بود، از زیر خاک درامده بود و مثل یک تکه ابر کوچک خوابهای سبک میدید. من میخواستم آنجا که روزی خودم را باختم، بایستم و پرترهی من از دور تبدیل به یه نقطه سیاه رنگ و جنبنده شود، تصویری که هرگز از یاد نخواهد رفت.