رهای عزیزم
من هیچوقت نمیتونم تورو از یاد ببرم، هیچوقت نمیتونم فراموش کنم که اولینباری که اسمت رو شنیدم توی اخبار بود، گفتند رها بهلولیپور و به محض اینکه اسمت رو شنیدم با خودم گفتم چه اسم قشنگی.
و تو واقعاً به اندازهی اسمت رها و آزاد بودی
هروقت چیزی دربارهی تو میشنوم یا کلیپی از تو میبینم با خودم میگم ایکاش یکی از دوستانت بودم، یکی از نزدیکانت، آخه چجوری ممکنه که تو انقدر آزاده بوده باشی.
تو باید شعر میشدی، شعر آزادی، شعر رهایی.
هر پستی دربارهی عباسکیارستمی میبینم یا هر شعری از فروغ میخونم یا هر قدمی توی کوچهها و خیابونها با شادی میزنم برام یادآوری از توعه
از کسی که شاید حتی یکبار هم ندیده باشم و خیلی دیر شناخته باشم اما احساس میکنم که سالها بوده که تورو میشناختم.
💚