جعفر پوررضوی در مورد کتاب اؤزگه می نویسد:
مبارزه برای باختن
نگاهی به مجموعه داستان «اؤزگه»
جعفر پوررضوی
او را از خیلی وقت پیش می شناختم. از اولین سال هایی که جلسات اتاق فکر داستان نویسان حوزه هنری تبریز در اتاقی کوچک برگزار میشد. از همان روزها پای ثابت جلسات ثابت داستان نویسان بود و هنوز هم در این جلسات شرکت می کند. این نویسنده جوان و پرکار تبریزی از همان روزها به زبان مادری خود داستان می نوشت و آن را با وسواس بسیار چندین و چندبار بازنویسی می کرد. «حسن ثمودی قلعه لر» از این تیپ نویسنده هایی نبود که برای چاپ کتاب داستان عجله ای داشته باشد. او در جلسات داستان نویسی تبریز بارها و بارها داستان هایش را ارائه کرد تا دوستان داستان نویس آن را به نقد کشیده و از ضعف و قوت آن سخن بگویند. با اینحال و بعد از چندین سال اولین مجموعه داستان کوتاه ترکی این نویسنده با نام «اؤزگه» توسط انتشارات نظامی گنجه ای چاپ و منتشر شده است. این کتاب شامل ده داستان کوتاه به زبان ترکی است.
در مورد نویسنده
حسن ثمودی قلعه لر در سال 1366 در تبریز به دنیا آمده است. او یکی اعضاء ثابت و همیشگی جلسات داستان نویسان در تبریز بوده و در عین جوانی از نویسندگان باتجربه این شهر به حساب می آید. این نویسنده جوان جزو نویسندگانی است که از همان ابتدا به زبان ترکی داستان نوشته است. حسن ثمودی قلعه لر در سال های پیش و در دو دوره از جشنواره سراسری جایزه ادبی تبریز در بخش داستان ترکی جزو مقام آوران بوده است.
راوی های چندگانه
داستان های این نویسنده تبریزی به گونه ای هستند که می توان از زبان و نحوه روایت آن به هویت نویسنده پی برد. حسن ثمودی در اغلب داستان هایش از تکنیک روایی مشخصی استفاده می کند. راویان داستان های ثمودی، راویانی صادق و ساده هستند. در اغلب داستان های او چند راوی وجود دارد و نحوه روایت به گونه ای ست که یک موقعیت یا اتفاق در یک داستان کوتاه از زبان و دیدگاه چند راوی متفاوت روایت می شود. در این گونه از روایت ها مخاطب با دیدگاه و جهان بینی شخصیت های داستان بیشتر آشنا شده و در چرخه تکراری یک موقعیت کنش و واکنش های متفاوت شخصیت ها را درک کرده و آنها را با هم مقایسه می کند.
تنهایی، یاس، مبارزه
شخصیت های داستان های ثمودی اغلب شخصیت هایی تنها و سرخورده هستند. آنها شبیه تمام آدم هایی هستند که هر روز با آنها سر و کار داریم. آدم هایی که سر در لاک تنهایی شان فرو برده اند. اما جبر روزگار آنها را وادار می کند که سر از لاک تنهایی خود بیرون آورده و مبارزه کنند. این مبارزه گاه بین شخصیت و جامعه و گاه مبارزه شخصیت با خویشتن است. در بسیاری از داستان های این نویسنده، شخصیت داستان از سوی جامعه طرد شده است. او ارزش های خود را پایمال شده می بیند و دنبال انتقام از جامعه و گاه از خویش است. اما در این داستان ها انتقام همیشه راه درستی برای مبارزه نیست.
خراب آباد
اتفاقات و رویدادهایی کهi شاکله اصلی داستان های حسن ثمودی را پی ریزی کرده است، اغلب در فضایی غیرمدرن و سنتی شکل می گیرد. به همین دلیل نیز شخصیت های داستان وابسته و محصور در سنت ها هستند و گاهی در نبرد بین سنت و مدرنیته تنها شخصیت ها هستند که قربانی می شوند. فضای داستان های این نویسنده روستاهایی با مردمانی ساده هستند. در عین حال، ناامیدی و یاس در برابر جامعه این فضا را برای مخاطب سیاه و تلخ جلوه می دهد.
حرف های خودمانی
زبان داستان هایی که در این کتاب گردآوری شده است، زبانی ساده و صمیمی است. داستان ها به زبانی روایت شده اند که مخاطب در زندگی روزمره خود با آن سر و کار دارد. نویسنده از به کار بردن کلمات مهجور و یا کلماتی که امروزه کارکردی در جامعه ندارند، خودداری کرده است. او داستان هایش را به زبانی نوشته است که پدران و مادرانمان به آن سخن می گفته و می گویند. او برای یافتن کلمه های مناسب خود را به دردسر نیانداخته و از کلمه های مستعمل در ادبیات کشورهای همسایه استفاده نکرده است. زبان داستان های حسن ثمودی زبان امروز مردمان تبریز و آذربایجان است.
پایان سیاه
اتفاقات در داستان های این کتاب، اتفاقاتی ناخوشایند هستند و شخصیت های داستان را به جنگی نابرابر با جامعه وامی دارند، جنگی که در حقیقت پایان خوشی برای شخصیت نخواهد داشت. شخصیتی که همسر خود را به تازگی از دست داده و در چرخه ای لامتنهاهی از درد گرفتار شده است، شخصیتی که تنها گاوش تنها مونس و همدم او در زندگی است، چگونه می تواند برنده بازی هایی باشد که زمانه برایش در نظر گرفته است.
مجموعه داستان «اؤزگه» کتابی است که نویسنده اش، بارها بارها داستان های آن را بازنویسی و اصلاح کرده است. داستان هایی که می توانند داستان او، تو و یا من باشند. آدم های این داستان در مبارزه ای ناتمام و نابرابر گرفتار شده اند.
@zahraminart