Forward from: Baian
من بودم و چاییام و گرگ و میشِ تاریک و دلگیرِ شهر...
چاییام به تلخی روزگار، و سردی انگشتانم بود.
سرمایش چنان بود که انگار هیچگاه حرارتی ندیده بود، مانند قلبم.
این برایم احساساتم نسبت به 'او' را تلقی میکرد...
تلفن زنگ زد، آن را با دستان بی حسام برداشتم تا پاسخ بدهم، اما این بار فردی متفاوت بود، این بار او بود، او!
برای یکبار هم که بود، او بود که منتظر من بود!
وسوسهی اقرار، در سرتاسر وجودم خروشان شد... اما نه...
دیگر نه، دیگر، در وجودم، رمقی برای دوست داشتنش وجود نداشت،
شعلهی مهر، خاموش و به خاکستر نفرتِ حاکی از خاطرات تبدیل شده بود...
اما او کماکان منتظر بود، منتظرِ من! چقدر عجیب!
مثل اوقاتی که او با بیتفاوت از کنارم میگذشت، اما من منتظرش بودم.
زمانی بود که 'او' همه چیزم بود، اما حالا من کسی بودم که هیچ وقت 'او' برایش مهم نبود.
من و چاییام هردو حرارتی را از دست داده بودیم؛ آن، حرارتِ گرما و من حرارت عشق را!
گویی بادی وزیده و همه چیز را نابود کرده بود...
بادی که او خود خواستار وجودش بود،
پس طوفانی از تنفر، وزیدن گرفت و سبب بارانی شد،
که احساسم را شست و برد!
عشق مانند آتش است،
یا گرمت میکند
یا میسوزاندت!
چاییام به تلخی روزگار، و سردی انگشتانم بود.
سرمایش چنان بود که انگار هیچگاه حرارتی ندیده بود، مانند قلبم.
این برایم احساساتم نسبت به 'او' را تلقی میکرد...
تلفن زنگ زد، آن را با دستان بی حسام برداشتم تا پاسخ بدهم، اما این بار فردی متفاوت بود، این بار او بود، او!
برای یکبار هم که بود، او بود که منتظر من بود!
وسوسهی اقرار، در سرتاسر وجودم خروشان شد... اما نه...
دیگر نه، دیگر، در وجودم، رمقی برای دوست داشتنش وجود نداشت،
شعلهی مهر، خاموش و به خاکستر نفرتِ حاکی از خاطرات تبدیل شده بود...
اما او کماکان منتظر بود، منتظرِ من! چقدر عجیب!
مثل اوقاتی که او با بیتفاوت از کنارم میگذشت، اما من منتظرش بودم.
زمانی بود که 'او' همه چیزم بود، اما حالا من کسی بودم که هیچ وقت 'او' برایش مهم نبود.
من و چاییام هردو حرارتی را از دست داده بودیم؛ آن، حرارتِ گرما و من حرارت عشق را!
گویی بادی وزیده و همه چیز را نابود کرده بود...
بادی که او خود خواستار وجودش بود،
پس طوفانی از تنفر، وزیدن گرفت و سبب بارانی شد،
که احساسم را شست و برد!
عشق مانند آتش است،
یا گرمت میکند
یا میسوزاندت!