برای تو مینویسم پسره خوش عطر من ۰۰
اره اولین باری نیست که اینجوری صدات میزنم و نامه هامو به آغوشت میسپارم ولی آخرین بار چرا ؛ این آخرین ذره های جوهره قلمه تیزمه که میچکه رو برگه زیر دستم تا درد بشه بره تو رگای پیچ و خم خورده ی قلبت، بی رحمم میدونم ولی تو جنس قلممو‌ میشناسی پسره من ؛ به تو که درد بده قبلش خودمو‌ کشته.
انگشتایی که برات دور قلم‌‌ پیچیدم دیگه جونِ تاب خوردن و رقصیدن رو ورقه رو ندارن ، سرما بند بندشونو قرمز کرده یطوری که نمیذاره برات انقدر گرم بنویسم که قلب تو ام مثل مال من یخ نزنه قهر کنه بذاره بره خودشو ول کنه لای برفایی که آب نمیشن.
پسر کوچولو دستات میلرزن؟ چشمات بخاطر اشکای مزاحم کلمه هامو‌ درست نمیبینین؟
ببخش که دستای خستم نیستن تا قطره های خیسو از گوشه‌ی چشمای خوشگلت پاک کنن.
تو میترسیدی از گرفتن دستای من پسر کوچولو ؛ دارم میگیرمشون ازت.. نه پسرم نه قلبم انقد راحت تورو پس نمیزنه ، دستام انقد راحت از گرماشون نمیبرن ، فقط ترسیدم تو رمغه رو به رو شدن با ترساتو نداشته باشی..
شبنم چشماتو پاک کن پسرکم،
من جای جفتمون با ترسامون روبرو میشم و میرم
میرم تا تو اون کسی نباشی که زیر قول هاش میزنه، تا تو اون کسی نباشی که مجبور به ترک کردن میشه و قلب میشکنه.
انتخاب من نیست انارِ شیرین زمستون امسال انتخاب کرده خون تو رگامو بکشه زیره برفای سرد که جرعت دم زدن از خواستنت رو نداشته باشم، انتخاب من نبوده و نیست؛ مجبورم که دارم با بی رحمی میبرمت تو عمیق ترین نقطه اقیانوس و رهات میکنم.
شاید وقتی تونستی نفس بگیری و بدن یخ زدتو برسونی به بالای آب ؛ بتونی درکم کنی و بخاطر عشقی که وقتی همه تنم تو برفا مرد ، چشمامو ترک نکرد ؛ ببخشیم.
میدونم بدجنسیه اما نذار آغوشت بعده من بشه خونه‌ ی یکی دیگه؛ آخه اونجا مکان امن من بود.
جوهره قلمم مثل من داره جسمشو ترک میکنه و‌ فکر میکنم باید نامه رو بذاری کنار و دستتو برسونی به چشمای مرواریدیت ؛ پس..
فقط هروقت دلت تنگ شد تو آینه به جایی میون ترقوه هات نگاه کن؛ گند اخلاقِ دوست داشتنیت اونجا دفن شده.