نمیدونم این روزا با خودم چند چندم،
نمیدونم از دستت فرار میکنم یا واقعا ازت دور میشم، فقط اینو میدونم که سخته! وانمود کردن به چیزی که نیستم خیلی سخته؛ سختمه تظاهر کنم که وقتی نیستی یا نباشی همه چی رو به راهه، سختمه تظاهر کنم که دیگه برام مهم نیستی و هیچ حسی بهت ندارم؛ روزا شب میشن، شبا روز میشن، فصل ها عوض میشن ولی من هنوزم نمیتونم با خودم کنارم بیام؛ هنوز نتونستم خودمو قانع کنم که چرا نباید دوسِت داشته باشم؛ اسمت که میاد خودمو میزنم به کوچه علی چپ، تظاهر میکنم که هیچ اتفاقی نیوفتاده و همه چی رو به راهه، ولی خب خودم میدونم که چمه، نه؟ خودم که میدونم با شنیدن اسمت چه آتیشی به قلبم میوفته، نمیدونم توام مثل منی یا نه، نمیدونم تو با خودت کنار اومدی یا نه ولی من شاید بتونم همه رو گول بزنم، ولی زورم به قلبم نمیرسه....