گاهی درست همان آدم‌هایی تنهایمان می‌کنند که هیچ‌گاه حدس هم نمی‌زدیم می‌توانند این‌قدر بی‌تفاوت و سرد برخورد کنند.

برانگیختن احساسِ تنهایی در دیگران، کار سختی نیست. همین که بدون دلیل محو شویم، همین که بی‌دلیل خبر نگیریم، گرم سلام نکنیم، و احساس خاص بودن را از آدم‌ها بگیریم، آنها را تنها کرده‌ایم. به همین راحتی.

همین که توضیح ندهیم و برویم. همین که آنها را نگاه نکنیم، درست در زمانی که احتیاج به دیده شدن ما دارند، یعنی تنها کردن آنها. وقتی آدم‌ها در رابطه‌ها تنها شوند، درد شروع می‌شود.

• پونه مقیمی؛ تکه‌هایی از یک کل منسجم