این سکوت، سنگین‌تر از هر صدایی‌ست. انگار جهان پر از هیاهو می‌چرخد، اما درون تو چیزی خاموش شده است. لب‌ها بسته می‌شوند، نه از سر بی‌میلی به سخن، بلکه از آن رو که هیچ کلمه‌ای توان بازگو کردن آنچه در دل می‌گذرد را ندارد. در این لحظه‌ها، حتی نفس کشیدن هم شبیه خیانت به غمی‌ست که در سینه جا خوش کرده.

آری، سکوت بعد از رفتن عزیز، نه پایان است و نه درمان؛ تنها پلی‌ست میان دل شکسته و خاطراتی که قرار است تا ابد با ما زندگی کنند. پلی از جنس دلتنگی، که هر بار از آن می‌گذریم، بیشتر می‌فهمیم عشق هرگز نمی‌میرد، تنها شکلش عوض می‌شود؛ از حضور به یاد، از صدا به سکوت.