تضادی دوگانه در انسان بودن وجود دارد: اول اینکه هیچ کس نمی‌تواند به جای شما زندگی کند (یعنی هیچکس نمی‌تواند با آنچه شما باید با ان مواجه شوید رو به رو شود یا آنچه شما احساسش میکنید را احساس کند) و هیچ کس نیز قادر نیست به تنهایی از پس زندگی بربیاید. دوم اینکه همه‌ی ما، در این تنها نوبتِ زندگی‌مان، آمده‌ایم برای عشق ورزیدن و از دست دادن. هیچکس نمیداند چرا، اما همین است که هست. اگر به عشق پایبند باشیم، به ناچارا با فقدان و سوگ هم اشنا خواهیم شد. اگر از فقدان و سوگ دوری کنیم، هرگز حقیقتا عشق را تجربه نخواهیم کرد. با این وصف، با تمام قدرت و به طور اسرارآمیزی، این شناخت هردوی عشق و فقدان است که ما را کاملا و عمیقا زنده نگه خواهد داشت.
- مارک نپو