همین چند روز پیش بود که داشتم یک‌جا مینوشتم؛ که بین آدمی که آسیب دیده و طبق روال طبیعی در حال بهتر شدنه؛ و آدمی که آسیب دیده و دوست داره آسیب‌دیده باقی بمونه و مدام آسیب‌دیدگی‌هاش رو فرو میکنه تو چشم ملت، خیلی تفاوت هست. خیلی خیلی زیاد. آدم اولی انکار نمیکنه که یه بلایی سرش اومده، پذیرفتدش و داره سعی میکنه بهتر بشه. درمان بشه. آدم اولی ارزشمنده؛ برای رابطه؛ برای دوستی؛ برای کار؛ برای هرچیزی. آدمی که ترمیم میکنه خودش رو، ارزشمنده. اما آدمی که میخواد توی موضع ضعف بمونه، آدمی که میخواد آسیب‌دیدگیش رو سپری بکنه جلوی همه‌ی انتقادها و نظرها، این آدم از نظر من واااقعا دوزار نمی‌ارزه! آدمی که دوست داره ضعیف بمونه و جلب ترحم کنه رو باید با تیپا از دایره‌ی دوستی انداخت بیرون. اگه تو خونواده‌ همچین آدمی رو دارین که خب تا مدتی نمیشه ازش فرار کرد، اما حواستون باشه تحت تاثیرش قرار نگیرین.‌‌ اما اگر بین دوستاتونه... من جاتون باشم واقعا پرتش میکنم بیرون. به طرز بی‌رحمانه‌ای، آسیبی که میبینه هم برام مهم‌ نیست، چون اون که مظلوم بودن و بدبخت بودن رو دوست داره! :)
#نیمچه_دارک_ساید