برخلاف میلم توی جاده سکوت کردم و به خودم نهیب زدم که سعی کن به جای فکر کردن از همین لحظه لذت ببری نه یک ثانیه جلوتر نه یک ثانیه عقب تر. از بادی که به صورت و موهای خیسِ تازه از حموم دراومدت میخوره، از سبزی درختای کنار جاده، از خورشیدی که زرد و نارنجی و در آخر قرار بود تا فردا صبح پنهون بشه و...
به بلندی که رسیدیم، به چایی نه نگفتم و با بیسکوییت های شبیه به اورئو های آلبالویی به معده ام فرستادمش، تخمه هندونه هامون رو باهم شریک شدیم و من یواشکی چند تاش رو با پوست جویدم، بعدش هم به خودم که اومدم یه هلوی بزرگ پرز دار مثل بقیه توی دستم قرار گرفته بود و من با اینکه میدونستم بعدش زبون و لب هام بخاطر پرز ها قراره حال عجیبی پیدا کنن یا تشنه بشن با لبخند دندون هام رو باهاش آشنا کردم و وقتی که از بلندی به پایین برمیگشتیم، شیشه رو تا آخر پایین آوردم، موهای خیسم رو باز کردم تا با باد سشوار بشن، موبایلم رو به ماشین وصل کردم و آهنگ های مورد علاقم رو گذاشتم و دسته جمعی همخونی کردیم.
درست حدس زده بودم. اگر بتونی مغزت رو برای یک ساعت هم خاموش کنی، زندگی توی لحظه بهترین چیز بود.