روز به روز بیشتر تو خودش فرو می رفت
دیگه چیزی نمونده بود که از بین بره
اعتماد اش به آدم های اطراف اش از دست داده بود
چون هر دفعه اعتماد می‌کرد به خاکستر تبدیل میشد
باز دوباره بلند میشد ولی باز اعتماد می‌کرد
تو سرزمین اش خورشید طلوع نمی‌کرد
همیشه شب بود
سرزمین اش رنگ نداشت تیره تیره بود
هر چقدر به سمت آدم میرفت تک های از وجود ش نابود میشد
که خودش می‌فهمید ولی میگفت عیبی نداره
چون اونا رو دوست دارم
بی خبر که اونا از دوست داشتن اون برای رسیدن به خواسته های خودشون استفاده می‌کردم
میگفت شما به این میگید فداکاری ولی من میگم دوست داشتن من میگم عشق من میگم همه وجودم
زندگی اش شده بود چند تا قرص که می‌خورد تا بخوابه که خواب اونو ببینه
هرگز نمیفهمدم چی میخواد از زندگی فکر میکردم عاشق ولی نبود نبود
هیچ کسی نمی‌توانست اونو بشناسه درونی عجیبی داشت درونی سیاه و افسرده و یه گوشه پر از عشق کودکی زیبا اش اون خنده اش که با خندید اش گویا دنیا می‌خندید
ولی الان چی اون لبخند قشنگ اش شده بود اشک اشک واسه یه آدم بی لیاقتی که ارزش نمیدونست
کاش میشد باز اون دختر رو ببینم که تنها دغه دغه اش این بود چه لباسی بپوشه
نه اینکه چطوری بمیره 💔
#دل نوشته همین الان نوشتم