من، يه شهر سوت و كورم كه غرق وسط دريا يه آتلانتيس بى‌نورم پر از دلشوره و فرياد! من يه تايتانيک شکستم، كه عشقش مرده و رفته يه اقيانوس دلگيرم كه طوفانه و موجيه همه هفته
من، يه مهد تمدن پر از خاكى و كوهم يه جنگل پر از وحشى، ولى خب پاک و انبوهم. يه كمونيستم من كه ميگم ديگه خدايى نيست پيش تو خب نيستم آره نيستم ولى مثلت خدايى نيست..
من ميخوره به ديوار سرم هی ميگيره به سيگار پرم. من، حق كسيو نخوردم، ولى از هميشه كه بيمارترم من ته يه چاه عميقم، پنچر وسط راه حقيقت من يكى شدم كه ديگه، خيلى فرق باهام داره سليقت.