𝗆𝗒 𝗉𝖺𝗋𝖺𝖽𝗂𝗌𝖾;

𝗜𝗻 𝘁𝗵𝗲 𝗲𝗻𝗱, 𝗆𝖾, 𝗍𝗁𝖾 𝗈𝗇𝖾 𝗒𝗈𝗎 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝗏𝖺𝗅𝗎𝖾𝖽, 𝗐𝗂𝗅𝗅 𝗍𝖺𝗄𝖾 𝖻𝖺𝖼𝗄 𝗁𝖾𝗋 𝗈𝗐𝗇 𝗅𝗈𝗏𝖾, 𝖺𝗇𝖽 𝗀𝗂𝗏𝖾𝗌 𝗍𝗁𝖾 𝗅𝗈𝗏𝖾 𝗍𝗈 𝗁𝖾𝗋𝗌𝖾𝗅𝖿, 𝖺𝗇𝖽 𝗈𝗇𝖾 𝖽𝖺𝗒 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗈𝗇𝖾 𝗐𝗂𝗅𝗅 𝗅𝗈𝗏𝖾 𝗁𝖾𝗋 𝖻𝖾𝗍𝗍𝖾𝗋 𝗍𝗁𝖺𝗇 𝗒𝗈𝗎. 𝖨𝗇 𝖺 𝗐𝖺𝗒 𝗒𝗈𝗎 𝖼𝗈𝗎𝗅𝖽𝗇'𝗍.

𝖢𝗁𝖾𝖼𝗄 𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖿𝗈𝗋 𝗍𝗁𝖾 𝖺𝗇𝗌𝗐𝖾𝗋 : @Reahig

تا حالا به حالت صورت دلفین دقت کردی؟ همیشه اینطوریه که انگار داره بهت لبخند میزنه، یک لبخند شیرین، تو مثل همون لبخندی بودی که مشخص نیست لبخنده و در اصل قصد جونت رو کرده و می‌تونه با اون پوزه اش اینقدر بهت ضربه بزنه که بمیری. یا مثل طوطی، نگاه هاش یه طورین که انگار میخواد بیاد روی شونه ات بشینه و ازت خوشش اومده، اما کافیه بهش نزدیک بشی تا با نوکش چشمت رو از جا در بیاره و به جای اون یک هسته ی هلو بزاره.

𝗦𝘁 𝗣𝗼𝘂𝗹 𝘀𝗮𝘆𝘀 ☕️ : 𝗅𝗈𝗏𝖾 𝗉𝖺𝗍𝗂𝖾𝗇𝗍 𝖺𝗇𝖽 𝗄𝗂𝗇𝖽; 𝗅𝗈𝗏𝖾 𝗂𝗌 𝗇𝗈𝗍 𝗃𝖾𝖺𝗅𝗈𝗎𝗌 𝗈𝗋 𝖻𝗈𝖺𝗌𝗍𝖿𝗎𝗅; 𝗂𝗍 𝗂𝗌 𝗇𝗈𝗍 𝖺𝗋𝗋𝗈𝗀𝗈𝗇𝗍 𝗈𝗋 𝗋𝗎𝖽𝖾. 𝖫𝗈𝗏𝖾 𝖽𝗈𝗌𝖾 𝗇𝗈𝗍 𝗂𝗇𝗌𝗂𝗌𝗍 𝗈𝗇 𝗂𝗍𝗌 𝗈𝗐𝗇 𝗐𝖺𝗒; 𝗂𝗍 𝗂𝗌 𝗇𝗈𝗍 𝗂𝗋𝗋𝗂𝗍𝖺𝖻𝗅𝖾 𝗈𝗋 𝗋𝖾𝗌𝖾𝗇𝗍𝖿𝗎𝗅; 𝗂𝗍 𝖽𝗈𝗌𝖾 𝗇𝗈𝗍 𝗋𝖾𝗃𝗈𝗂𝖼𝖾 𝖺𝗋 𝗐𝗋𝗈𝗇𝗀; 𝖻𝗎𝗍 𝗋𝖾𝗃𝗈𝗂𝖼𝖾𝗌 𝗂𝗇 𝗍𝗁𝖾 𝗋𝗂𝗀𝗁𝗍. 𝖫𝗈𝗏𝖾 𝖻𝖾𝖺𝗋𝗌 𝖺𝗅𝗅 𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀𝗌, 𝖻𝖾𝗅𝗂𝖾𝗏𝖾𝗌 𝖺𝗅𝗅 𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀𝗌, 𝗁𝗈𝗉𝖾𝗌 𝖺𝗅𝗅 𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀𝗌, 𝖾𝗇𝖽𝗎𝗋𝖾𝗌 𝖺𝗅𝗅 𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀𝗌.

‌ ‌ ִֶָ 𓏲࣪ 𖥻 🍞 𝖴𝗇𝗈𝖽𝖾𝗋 𝗍𝗁𝖾 𝗆𝗈𝗈𝗇𝗅𝗂𝗀𝗁𝗍 ۫ ּ ֗ ִ
همیشه از تاریکی میترسیدم، اما خب الان برای من هیچ فرقی نداره که اینجا چقدر تاریک شده، من فقط میخواستم تو رو پیدا کنم. سرم رو به عقب بردم و از برخورد ارومش به زمین سرد فهمیدم که الان کاملا روی آسمون تسلط دارم. اما دوباره تاریکی هایی که چشمام نمیتونست ببینه درون اونا چیه شیوه کردن به زنده شدن؛ چشمام رو بستم. الان بهتر حس میکنمشون، یعنی هر چقدر بیشتر بهشون فکر میکنم بهتر حسشون میکنم؛ اونا اینجان، همین اطراف من، منتظرن تا من بخوابم، بعد من رو فرو ببرن به تاریکی ماورا، و تاریکی مطلق رو بهم هدیه بدن. از بچگی اطراف من بودن گاهی بین خواب و بیداری میدیدمشون و شب ها هم وقتی تاریکه کنار تخت حسشون میکنم، بالای سرم، آن طرف تر، ولی هر جا که باشن همین اطرافن.

𝗧𝗵𝗶𝘀 𝗶𝘀 𝗳𝗼𝗿 𝘆𝗼𝘂 🧸 :
𝖸𝗈𝗎𝗋 𝖻𝖺𝖽 𝖽𝖺𝗒𝗌 𝖺𝗋𝖾 𝗇𝗈𝗍 𝖿𝗂𝗇𝖺𝗅. 𝖸𝗈𝗎𝗋 𝖽𝗂𝖿𝖿𝗂𝖼𝗎𝗅𝗍 𝖽𝖺𝗒𝗌 𝖺𝗋𝖾 𝗇𝗈𝗍 𝗆𝖾𝖺𝗇𝗍 𝗍𝗈 𝗌𝗍𝖺𝗒. 𝖥𝖺𝗅𝗅𝗂𝗇𝗀 𝖽𝗈𝗐𝗇𝗌 𝖽𝗈 𝗇𝗈𝗍 𝗆𝖾𝖺𝗇 𝗒𝗈𝗎 𝗐𝗂𝗂𝗅 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝖻𝖾 𝖺𝖻𝗅𝖾 𝗍𝗈 𝗀𝖾𝗍 𝗎𝗉 𝖺𝗀𝖺𝗂𝗇. 𝖯𝗅𝖾𝖺𝗌𝖾 𝖽𝗈 𝗇𝗈𝗍 𝗀𝗂𝗏𝖾 𝗎𝗉 𝗈𝗇 𝗒𝗈𝗎𝗋 𝗅𝗂𝖿𝖾 𝗃𝗎𝗌𝗍 𝖻𝖾𝖼𝖺𝗎𝗌𝖾 𝗌𝗈𝗆𝖽 𝗉𝖺𝗋𝗍𝗌 𝗈𝖿 𝗂𝗍 𝖺𝗋𝖾 𝖽𝗂𝖿𝖿𝗂𝖼𝗎𝗅𝗍 𝗋𝗂𝗀𝗁𝗍 𝗇𝗈𝗐. 𝖧𝗈𝗅𝖽 𝗈𝗇 𝗍𝗈 𝖸𝗈𝗎𝗋𝗌𝖾𝗅𝖿 𝗍𝗁𝗋𝗈𝗎𝗀𝗁 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗉𝗁𝖺𝗌𝖾. 𝖧𝖺𝗏𝖾 𝗁𝗈𝗉𝖾 𝖿𝗈𝗋 𝖻𝖾𝗍𝗍𝖾𝗋 𝖽𝖺𝗒𝗌. 𝖸𝗈𝗎 𝗐𝗂𝗅𝗅 𝗋𝗂𝗌𝖾 𝗍𝗁𝗋𝗈𝗎𝗀𝗁 𝗂𝗍. 𝖸𝗈𝗎 𝗐𝗂𝗅𝗅 𝖿𝗂𝗇𝖽 𝗒𝗈𝗎𝗋 𝗌𝗍𝗋𝖾𝗇𝗀𝗍𝗁.

𓄹 ࣪ ˖ 𖥻 🥨 𝖯𝖺𝗋𝗍 𝗈𝖿 𝖢𝗁𝖺𝗅𝗅𝖾𝗇𝗀𝖾𝗋 𝖽𝖾𝖾𝗉 ࣪ ᳝ ˑ
وقتی چشم هایم را می‌بندم،‌ چی میبینم ؟ گاهی تاریکی ای است که از هر چیزی بشود توصیفش کرد، فراتر می‌رود. گاهی با شکوه است و گاهی هم وحشتناک. کم پیش می‌آید بدانم قرار است چی باشد. وقتی باشکوه باشد، دلم می‌خواهد همان‌جا زندگی کنم. ستاره‌ها فضای دست‌نیافتنی و بی‌کرانی را نشان می‌دهند، همان‌جور که قدیم باور داشتند؛ سطح داخلی یک پلک عظیم... وقتی پلک رو می کَنَم، تاریکی تا ابد ادامه دارد. اما اصلا تاریکی نیست. فقط چشم ما نمی‌تواند همچین نوری را ببیند. اگر می‌توانستیم ببینیمش، کشورمان می‌کرد؛ برای همین آن پلکی را که گفتم، محافظتمان می‌کند. در عوض ستاره ها را می‌بینیم؛ تنها نشانه‌ی نوری که هیچ بهش نمی‌رسیم. اما بازم هم من می‌روم. ستاره‌ها را کنار می‌زنم و وارد نورِ تاریک می‌شوم. تصورش را هم نمی‌کنید چه حسی دارد. مخمل و شیرین‌بیان همه‌ی حواس آدم را نوازش می‌کند؛ تبدیل می‌شود به مایعی که درونش شناور می‌شوی و بخار می‌شود، می‌شود هوایی که تنفسش می‌کنی و اوج می‌گیری! نیازی به بتا نداری، چون به میل خودش نگهت می‌دارد _ به اراده ی خودش در که در اراده‌ی تو میپیچد _ و حس می‌کنی نه تنها به همه چیزی توانایی، که خودت همه چیز هستی. همه چیز. از همه چیز رد می‌شویم و نبض تو در یک آن تبدیل می‌شود به ضربان قلب همه‌ی موجودات زنده و سکوت این هر تپش، سکون چیز هایی است که وجود دارند، اما زنده نیستند. سگ. ماسه. باران. و میفهمی که همه‌ی این ها لازمند. سکوت برای هر تپش لازم است. و تو هر توی این‌هایی: حضور و غیاب. این آگاهی متعالی است که نمی‌توانی توی خودت نگهش داری و وادارت میکند با دیگران در میانش بگذاری. اما برای بیانش کلمه ای نداری و بدون کلمه _ بدون راهی برای در میان گذاشتن حس _ تو را می‌شکند چون ذهنت ظرفیت چیزی را که سعی کرده‌ای داخلی جا کنی، ندارد...