کاش آدما یکم مهربون تر بودن.
نمیدونم من اینطوری فکر میکنم یا اینطوری به نظر می‌رسه یا اصن واقعیت همینه، ولی خیلی وقته فکر میکنم اینکه مهربون نباشی و بقیه رو زیر پات له کنی تا به خواسته هات برسی، یا اینکه با همه به سردترین شیوه ممکن رفتار کنی مد شده و وقتی اینطوری نباشی یجورایی طرد میشی. یکم تلخه.. نه یکم نه.. خیلی تلخه. این که میبینم جامعه به طرز بدی داره تغییر شکل میده ولی کاری از دست من کوچولو تو این دنیای بزرگ برنمیاد.
حس طوطی ای رو دارم که تو قفس کردنش و انقد بالای سرش یه سری حرف و تکرار میکنن که تهش دیوونه می‌شه و حتی اگه دوست نداره همون حرفارو میزنه.
منم گاهی وقتا ترس برم میداره که نکنه بین این همه تاریکی نتونم روشناییم و حفظ کنم و منم همرنگ آدمایی بشم که ازشون بدم میاد.
هرچند از اینکه مثل خودم فکر کنم و خودم باشم هم میترسم. کاش دنیا یه دور به تنظیمات کارخانه برگرده و انسان ها بشن همون احمقایی که اوایل آفرینش بودن. اونطوری دیگه لازم نیست نگران این باشم که به چی فکر میکنم و اینکه شاید افکارم مورد قبول جامعه نباشه. اخه دوست ندارم حس کنم تنها آدم مهربونیم که تو این جهان مونده. دوست ندارم انقد احساس جدا افتادگی کنم. واقعا اگه آزادی تفکر می‌داشتیم چقد خوب میشد نه؟
A page of my DIARY

@SoulDistrict