در چشمانش درخشش مبهمی بود که سابقا وجود نداشت! درخشندگی مبهمی از رنج و اندوهی نامعلوم یا به عبارتی بی جهت اما عمیق پراکنده شده بود.این اندوه وقتی تنها بود بیشتر نمایان میشد بااینکه پیشتر از ظرافت شوخ طبعی عجیبی برخوردار بود, اکنون هیچ چیز بیشتر ازینکه تنها باشد و یا تنها بماند دوست نمیداشت. پیوند های اجتماعی اش را کاملا با کمال میل از هم گسسته بود!

📘همیشه شوهر- داستایوفسکی

🎥دیالوگ از فیلم به یاد ماندنی رستگاری در شائوشنگ

#داستایوفسکی

❌این کانال مناسب همه نیست❌

🆔 @theinnerphilosophy