Let or Make ?

هر دو فعل بعد از مفعول، فعل ساده (Bare Infinitive) می‌گیرند و نیاز به to ندارند (مثلاً می‌گوییم let me go، نه let me to go).

تفاوت در مفهوم

۱. Let (اجازه دادن / اجازه داشتن)
زمانی استفاده می‌شود که فرد آزادی عمل دارد یا به او اجازه انجام کاری داده می‌شود.

• Let me try: بگذار امتحان کنم / اجازه بده سعی کنم.

• Let her speak: بگذار صحبت کند (مانعش نشو).

• Let us leave: بگذار بریم / اجازه بده بریم.

• Let him choose: بگذار خودش انتخاب کند (اختیار با خودش است).

• Let them rest: بگذار استراحت کنند (مزاحمشان نشو).

۲. Make (اجبار کردن / وادار کردن)
زمانی استفاده می‌شود که فرد تحمیل، اجبار یا فشاری را تجربه می‌کند و حق انتخاب ندارد.

• Make me wait: من را معطل کن / مجبورم کن منتظر بمانم.

• Make her repeat it: وادارش کن تکرار کند.

• Make us stay: مجبورمان کن بمانیم.

• Make him decide: وادارش کن تصمیم بگیرد (تحت فشار گذاشتن).

• Make them hurry: وادارشان کن عجله کنند (مجبور کردن به سرعت).