#محسن_الوان_ساز
نوروز امسال در خصوص مهربانی ایرانیان در سیل نوروزی، پستی را به اشتراک گذاشتم. خاطرم هست که نویسنده محترمی مرا خطاب قرار داده بود که: "چقدر جوگیر و سادهای این مردم همان هیولاهای سابقند این رفتارهای موقتی هم فقط برای خودنمایی است وگرنه چهار تا استان بالاتر همان هموطن شریفت یک اتاق بوگندو را شبی یک میلیون تومان به خلق الله میچپاند!" دوست دیگری هم مرا به چپول بودن و عوام گرایی متهم کرده بود که از بازنشر گفتههایش شرم دارم!
در طول سالها از روشنفکر گرفته تا عوام، ایرانی را به بیفرهنگی، حریص بودن، گران خریدن، صف کشیدن برای دیلدو به نرخ دولتی، گداصفتی، خودخواهی و گریزان از همکاری اجتماعی متهم میکنند. در مقابل غرب را به خاطر فرهنگ والا، مهربانی مردم، قانون گرایی و چیزهای دیگر میستایند.
ورای این توهین به خود و ستایش بیگانه، انسان بنده شرایط است. زمانی که زیستش به خاطر جنگ، بیماری، فقر و سایر مصائب مورد خطر قرار گیرد، غریزه بقایش فعال میشود و آنچنان به بدویت بازمیگردد که گویا هرگز متمدن نبوده است. در محاصره استالینگراد جسدفروشی(به منظور تغذیه) شایع میشود، در قحطی بزرگ ایران نیز همین اتفاق گزارش شده است. و باور کنید اگر همین حالا در سوئیس اعلام کنند معرفی هر یهودی صد هزار یورو جایزه دارد خطوط تلفن اشغال خواهد شد. اگر ایران در برابر حمله اسکندر، عرب، مغول، قحطی، بیماری و ... تاب آورده است، اروپا نیز دو جنگ هولناک، طاعون، آبله، قرون وسطی، سلطه حکومت های خرافی و... را تجربه کرده است. ماحصل این تجربیات هم ارزشمندی صلح، مهربانی و خرد را بیان میکند و فرهنگ والا غلبه بر زندگی غریزی است. کرونا آزمونی است تا ببینم ما و غرب چگونه با غریزه بقا رفتار میکنیم و آموزههای مدنیت جوامعمان تا چه میزان ما را از درندهخویی بازمیدارد.
برای مشاهده ویدئوی مرتبط با متن و نظر دادن در مورد این یادداشت به اینستاگرام مراجعه نمایید.
https://www.instagram.com/p/B9uhzLOpSF2/?igshid=9sgjxcj8hraz