یکی از بهترین کارهایی که آدم میتونه بکنه تا سر پا بمونه، اینه که هر روز از خودش با انجام کوچکترین چیزها مراقب کنه.
اگه غذا خوردم، بعدش مسواک بزنم، نخ دندون بکشم و آدامس بجوم. اگه حال مسواک نداشتم، حداقل نخ دندون و آدامس یادم نره.
اگه دارم مسیری رو قدم میزنم و کوله سنگینی پشتمه، بندش رو تنظیم کنم تا کمتر اذیتم کنه.
قبلا فکر میکنم که چون موجودی پر گناه هستم (مثل هر انسان دیگه)، پس لیاقت توجه و مراقب ندارم. نقطه مقابل این پت‌ها و کودکان قرار میگیرن، آدما بهشون محبت بی‌نهایت میکنن چون اونا رو بی خط و خش و عاری از گناه میدونن. حالا اما هر ثانیه حواسم هست، اگه میتونم حتی با انجام کوچکترین کارها خودم رو از زیان دور کنم.
اگه زیاد غذا خوردم اشکالی نداره ولی یادم باشه آب کم نخورم.
بنظرم بهتره که در هر لحظه، با هر چیزی که در توانم دارم زندگی کنم.
در این رابطه یک‌ ویدیو مفصل درست میکنم با عنوان:
چرا باید از خودمون مراقبت کنیم؟