اوه نه من دیوانه ام. باید چه کار کنم؟ دستهایم بزرگ نیستند؛ ولی اینه ام بزرگ است. وای چطور باید زبانم را به دماغم برسانم؟ موهایم؛ آنها را چه کار کنم؟ خیلی بلندند. ممکن است باعث شوند زمین بخورم. باید کوتاهشان کنم. آینه ی من کجا رفت؟ وای! وای خدای من! اگر حقیقت داشته باشد، حقیقت داشته باشد که من دیوانه ام، باید چه کار کنم؟ بهتر است اصلا حرف نزنم تا با حرف های احمقانه ام خودم را لو ندهم؛ یعنی الان همه این موضوع را می دانند؟ شاید همه حواسشان نباشد و اگر من از این به بعد دقت کنم خیلی ها اصلا متوجه نشوند. لبخند! لبخند چیز خوبی ست؛ چیزهای زیادی را پنهان می کند. می توانم دستکش های کلفت دستم کنم تا کسی نبیند که دست های من کوچک اند. می توانم خودم را در اینه نگاه کنم. شاید اینها همه شوخی ست و فقط دارند من را اذیت می کنند. خوب من اذیت نمی شوم تا حالشان گرفته شود. می دانم که
آن ها بودند که دخترم را پنهان کرده بودند، اما من پیدایش کردم. این بار در آینه مخفی اش می کنم تا هیچ کدام نتوانند او را بدزدند.. باید بروم خودم را در آینه نگاه کنم. پاهایم پاهایم خیلی کثیف اند. هر چه میشورمشان تمیز نمی شوند. دیگر نمی توانم پا برهنه توی گلدان راه بروم. باید بروم برای دخترم خرید کنم. می خواهم برایش کتاب بخرم. آینه ی من خیلی بزرگ بود، اما الان نمی دانم کجاست. به من می گویند صدایم خیلی قشنگ است. حتما باید آواز بخوانم. شاید من دیوانه نیستم. مطمئنا من دیوانه نیستم. من دیوانه های زیادی در فیلم ها دیده ام. آنها تحمل درد ندارند. نمی گذارند بهشان سوزن فروکنند و عین بچه ها جیغ می کشند. آنها کتاب نمی خوانند، من می خوانم. آنها بلد نیستند درست حرف بزنند. هیچ کدامشان هم اینه ندارند. آینه ی من خیلی بزرگ است. آینه ی من کجا رفت؟

•کتاب اول، بخش پنجم: تصاویر