چرک نویس

"دنیای عزیز، دارم می‌روم چون خسته شده‌ام. گمان کنم به اندازه کافی عمر کرده‌ام. تو را با نگرانی‌هایت در این فاضلاب شیرین تنها می‌گذارم. خوش بگذرد."
[-نامه قبل از خودکشی جرج هنری سندرز. هنرپیشه فیلم و تلویزیون، ترانه‌سرا، مؤلف اهل انگلستان و برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای بازی در فیلم همه چیز درباره ایو.]

ما عادت کردیم.وقتی فیلم به تیتراژ رسید...
اگه تو خونه باشیم دستگاه رو خاموش میکنیم
اگه تو سینما باشیم سالن رو ترک می‌کنیم!
ما تو زندگیمون هیچ وقت کسانی که زحمت اصلی رو برامون کشیدن نمی‌بینیم...
ما فقط دوست داریم کسایی رو ببینیم که برامون نقش بازی می‌کنن..

من همیشه داوطلب شدم که روزت رو بهتر کنم؛ برات آهنگ‌هایی بفرستم که هیچوقت باز نمی‌کنی، از فیلم‌هایی حرف بزنم که هیچوقت نمی‌بینی، از کتاب‌هایی بنویسم که هیچوقت نمی‌خونی و از حرف‌هایی بگم که هیچوقت نمی‌شنوی.
من داوطلب شدم دستت رو تو مستی بگیرم؛ بذارم افکارت رو توی مغزم بالا بیاری،
و دوباره بری.
من داوطلب شدم که قلب شکسته‌ت رو با شریان‌های بریده خودم پیوند بزنم و ببینم که می‌تپه،
ولی نه برای من.
اشک‌هات رو بوسیدم، لبخندت رو قاب گرفتم، خنده‌ت رو ضبط کردم.
و در نهایت، بال‌های بی‌جونت رو التیام دادم و گذاشتم پرواز کنی.
بهم بگو..تو چیکار کردی؟

فکر می‌کنی من دیوانه‌ام؟
خوب اگر دیوانه باشم هم تازه برای این است که به قدرِ احتیاجم فریاد نکشیده‌ام. همیشه توی سینه‌ی من یک فریاد هست که برای کشیدن حاضر است، اما من قورتش می‌دهم، زیرِ پیراهنم قایمش میکنم!

سعی کردم جا بشم درونت؛ مربع شدم، مستطیل شدم، دایره شدم، مثلث شدم... به هر شکلی که بگی دراومدم تا بتونم یه بخشی از تو بشم ولی انگار اون جای خالی با هیچ شکلی نمیخ وند... شرط میبندم حتی اگه روح هم میشدم باز هم نمی تونستم وارد بشم... چیزی وجود داشت که من نداشتم، درون من نبود، گاهی به اشتباه تصور میکردم جا شدم و بعد می دیدم که اشتباه کردم. شاید ظرافت‌هایی که من هیچ وقت نداشتم باعث میشد نتونم درون هیچکس خونه‌ای بسازم.. این حقیقت داشت و مثل خنجر روحم رو خراش میداد.