‏از متوسط بودنم خیلی بدم میاد. لاغرم ولی اونقدر لاغر نیستم که بگم خوبه همیشه تو ذهنم ٥ کیلو اضافه دارم، پول تو حسابم هست ولی هیچ وقت انقدر پول ندارم که برم تو مغازه با خیال راحت خرید کنم، قدم کوتاه نیست ولی اونقدر بلند نیستم که بگم قد بلندم، حال روحیم خرابه ولی اونقدری خراب ‏نیست که برا بقیه قابل مشاهده باشه و باورش کنن، نمی‌دونم چطور بگم انقدر متوسطم که واقعا از خودم خسته ام و حالم بده.
این زاضی نبودن از متوسط بودن هم از مشکلات کودکیم و اینکه باید بهترین بودم یا حداقل یه چیز متفاوتی بودم تا برای بقیه قابل مشاهده باشم‌میاد که اینم خودش مشکله ‏اما انقدر بزرگ‌ نیست که برای کسی قابل درک باشه.