ولی آدمهای اهل گفتوگو، بزرگترین اتفاق و نعمت تو زندگیاند. آدمهایی که برای گفتوگو پیشقدم میشوند و در تلاشاند مسئله را شناسایی و با گفتوگو حلش کنند. آدمهایی که از زیر بار حرفزدن، شونه خالی نمیکنند و گفتوگو را به «بحث» و «دعوا» و «باشد، تو راست میگویی.» نمیکشانند. آدمهای بلوغیافتهای که میتوانند بدون طعنه و کنایه و حاشیهرفتن و با تمرکز رو خواسته و موضوع صحبتشون، گفتوگو کنند و با آرامش ِخودشان، تو را هم به آرامش و بازیابی خودت و احساسات و افکارت دعوت کنند. شاید بعدها بیشتر متوجه بشوید چه میگویم. شاید همین الان هم متوجه هستید از معجزهی حضور چه کسانی حرف میزنم. معجزه یعنی شانس. یعنی موهبت. به ندرت اتفاق میافتد و آدم باید قدردان حضورشون باشه.