قدمی پشت قدمی دیگر
رنگ باختن خون پاهایم به چاله های آب
نوازش ظالمانه پوستم توسط بارون
سرزنش قفسه سینم با هر دمم
با اینکه به سمت نور رخسارش میدوم
هر لحظه بیشتر احساس سرما میکنم
خودم را با نبودن سنگ ها
در راهم توجیح میکنم
ناگه ابری او را در آغوش میگیرد
پاهایم وحشت میکنند
هر کدام به جهتی میروند
در آخر به آغوش زمین کشیده میشوم
''حال ابرهای تو هم می توانند ببارند''
زمین به آرامی در گوشم گفت
و مرا بیشتر در آغوش کشید
#hani