أَقُولُ لِمَنْ أَفْسَدَ الدَّهْرُ حَالَهُ
وَبَاتَ كَسِيرًا لَا يُرْجَىٰ لَهُ جَبْرُ
تَسَلِّىٰ وَبِالعَبَّاسِ لُذْ غَيْرَ آيسٍ
فَكَمْ أَصْلَحَ العَبَّاسُ مَا أَفْسَدَ الدَّهْرُ.
«خطابم با كسیست كه روزگار حالش را به هم ريخته، در هم شكسته، و اميدی به بهبودش نيست، اندوهگين نباش! و اميدوار "به عباس پناه ببر..."
چه بسيار بوده كه عباس، آنچه روزگار خراب كرده را باز ساخته...»