_اگر می خواستند آنچه را که دیدند توصیف کنند، زبانشان عاجز می شد، حال اگرچه آثارشان نابود و اخبارشان فراموش شده اما چشم های عبرت بین آنها را می نگرد و با گوش جان اخبارشان را می شنود، که با زبان دیگری با ما حرف می زنند و می گویند: «چهره های زیبا پژمرده و بدن های نازپرورده پوسیده شد، و بر اندام خود لباس کهنگی پوشانده ایم، و تنگی قبر ما را در فشار گرفته، وحشت و ترس را از یکدیگر به ارث برده ایم، خانه های خاموش قبر بر ما فروریخته و زیبایی های اندام ما را نابود و نشانه های گهره های ما را دگرگون کرده است.

-ادامه دارد...-

/خطبه ۲۲۱نهج البلاغه /