ولی بیاید قبول کنیم ما نسل زجر کشیده‌ای‌ بودیم؛زندگیمونو آوار کردن رو سرمون و مارو محکوم به ادامه‌ی زندگی کردن.
درسته که داریم ادامه میدیم اما دیگه هیچ چیز مارو خوشحال نمیکنه ، هیچ آدمی روحمونو تسکین‌ نمیده،هیچ دارویی نمیتونه گذشته شومی که داشتیم رو از ذهنمون پاک کنه،هیچ دریایی نمیتونه آرزوهای از دست رفتمونو بهمون برگردونه و ما دقیقا مرده‌های مُتحرکیم .