به دوستانِ جوانترم، که در حوالی بیست‌سالگی‌اند:الان در ۳۲ سالگی وقتی به ۲۰ سالگی فکر می‌کنم، احساس حسرت و افسوس دارم، بخاطر "زندگی نکردن" در آن دوران. البته من آینده‌نگر بودم و برای زندگیم همیشه زحمت کشیدم، اما حتی در همین آینده‌نگری می‌شد درست‌تر عمل کرد. در جاهایی زیاد سخت گرفتم، که لازم نبود و در جاهایی اهمیت مسائلی را درک نکردم، ساده گذشتم، که نباید می‌گذشتم. از حدود ۲۶ سالگی فهميدم که تقریبا چجور آدمی هستم، علایقم چیست و باید بخاطرشان چه کنم. الان بهتر می‌دانم که هجده‌سالگی (زمان انتخاب رشته) خیلی "زود" است، آدم با شناختِ نیم‌بند و پرت‌و‌پلا از خودش، چطور می‌تواند برای آینده‌ی طولانی راهی انتخاب کند؟ اگر از یک اقلیت خوش‌شانس یا عاقل‌تر بگذریم، اکثر هم‌دانشگاهی‌های من در رشته‌ای غلط مشغول تحصیل بودند. چون عقلشان گفته بود که باید مهندس شوند (تو بگو پزشک یا غیره) اما دلشان جای دیگری بود. همیشه بین توصیه‌های عقل و دل، باید توازنی برقرار کنیم و امروز به این نتيجه رسیده‌ام که کفّه‌ی دل باید سنگین‌تر باشد. من پیر و دنیادیده نیستم و نصیحت و نسخه ندارم، ولی دل را جدی بگیرید، تربیتش کنید و به عقلانیت‌تان وصلش کنید. شاید خوشبختی در این است که سراغ دل برویم و با عقل هدایتش کنیم؛ البته شايد.
#معین_دهاز
@nabayad_m
