🌻 ₣₴ ♡ ₴₣ 🌻

❞ استاد لی برای دانشجوهاش حکمِ خوش قلب ترین و پاک ترین انسان رو داشت، در واقع برای همه جز لی هه‌چان...
برای اون، مارک لی اغفالگر ترین آدم دنیا بود.
یه مار خوش خط و خال که با چشمهای معصومش تو رو تو دام خودش گیر میندازه.
و بعد، با همون چشمها، هیپنوتیزمت می کنه و در نهایت خودت رو در حالی پیدا می کنی که صدای ناله هات میون بوسه های بی پایانش ناپدید میشن...

هر وقت یه نفر استاد لی رو "فرشته" خطاب می کرد، تصویر شبهایی که پسر بزرگتر مثل یه شیطان با نوازشهایِ اعتیاد آورش روی پوست بی دفاعش اون رو تحت کنترل خودش در می آورد و بعد وقتی اون رو محتاج خودش می دید لبخند کجی روی لبهایِ سرخش شکل می گرفت رو توی ذهنش مرور می کرد و سری به نشونه‌ی تاسف تکون می داد!

اون‌ها هیچی از مارک لی نمی دونستن، وگرنه بجای کلمه "فرشته" از "فاکر" استفاده می کردن!

البته اینها اونقدر هم واسه اش اهمیت نداشتن، چیزی که بینهایت عصبیش می کرد نقشه هایِ مضخرفی بود که بعضی ها برای رسیدن به دوست پسرش در سر داشتن.

حقیقت این بود که اون از شنیدن جملاتی مثل "وای! من عاشقِ استاد لی‌ام اون خیلی جذابه" و جیغ هایِ هیجان زده‌ی هم دانشگاهی هاش خسته بود.‌

اونقدر که دیگه هیچی واسه اش اهمیت نداشته باشه و با دیدن دختری که با گونه های سرخ شده در حال مقدمه چینی برای دوست پسرش بود به سمتشون بره و بگه:
"اون مال منه خانم کوچولو! و به نفعته که بیخیال ادامه دادن چرت و پرتات بشی وگرنه جنازه اتو تحویل خانواده ات میدم"

جلوی چشم های کنجکاو دانشجوهایی که از اونجا رد می شدن بوسه ای روی لبهای پسر بزرگتر کاشت.
و بعد از تحویل دادن پوزخندی به دخترک بیچاره، دستِ مارکی که مثل یه مجسمه خشک شده بود رو گرفت و از اونجا دور شدن‌...

در اون لحظه واسه اش اهمیت نداشت که چند دقیقه بعد، وقتی که سلول های مغزی پسر شروع به فعالیت کنن قراره توبیخ بشه!
مهم این بود که به اون آدمهای احمق حد و مرزشون رو نشون داده بود. ❝