دیروز یک مکالمه جالبی اتفاق افتاد.

مانیشا تقریبا ده سالشه. پوست سبزه، چشم و ابروی مشکی و قد نسبتا بلندی داره. دوست صمیمیش بلوند، چشم‌آبی و ظریف و کوتاهتره. دیروز جلوی من صحبت میکردند و مشخص بود دوست مانیشا از قدش ناراضیه. احساس میکنه کوتاهه و زیبا نیست. من آمدم بگم ولی جورهای مختلفی از زیبایی هست اما معلوم بود که قبلا شنیده و این دلیل آوردن راضیش نکرده.

اون لحظه من باهاش همدردی کردم که همه گاهی ممکنه پیش بیاد که فکر کنند زیبا نیستند. برگشتم گفتم چیزی که منو کمک میکنه اینه که فکر کنم کدوم قسمت بدن من خیلی قشنگه و دلم میخواد جلوه کنه....به نظر خودت کدوم قسمت تو خیلی قشنگه؟ هردو گفتند چشمهامون و لبخند راضیی زدند و رفتند پی بازیشون.

اما من تا عصر فکرم مشغول بود.

عصری صداشون کردم و گفتم یادتونه هرکدوم گفتین کدوم قسمت بدنتون به نظرتون خیلی زیباست؟
حالا به نظرت که هردو چشمهای زیبایی دارین، به نظرت قشنگ میشه اگر تو به جای چشمهای خودت چشمهای مانیشا رو داشتی؟

نه.

مانیشا به نظر تو صورتت قشنگ میشد اگر تو چشمهای دوستت رو داشتی؟

نه.

دقیقا. وقتی میگن جورهای مختلفی از زیبایی هست منظور دقیقا همینه. زیبایی یک پکیجه. هیچکس به یک خصوصیت تنها مثل قد یا رنگ چشم نگاه نمیکنه. بلکه به کل پکیج نگاه میکنند و میگن "چقدر زیباست". و من الان که به هردوی شما نگاه میکنم هردوتا پکیج خیلی قشنگید.

خودم از مثالم راضی بودم. یه صبح تا عصر بهش فکر کرده بودم.

-پانته‌آ وزیری