،، از اولش مشخص بود داستان ما، یه تراژدی تلخِ .
بین کلاویه های پیانو گمت کردم، ملودی هام همشون بوی تورو میدن.
کاش نیازی به رفتن نبود، کاش اشتباه نبودیم.
کاش هیچ وقت نیاز به صحبت آخری نبود.
شاید خیلی آروم از زندگیم محو شدی، اما حضورت توی خونه، قلبم و تک تک شعرهام پر رنگه.
شاید یک روز توی خیابون به پست هم بخوریم، اون روز به یه فنجون قهوه دعوتت میکنم.
🦋 . oneidays1