کاش سنگ قبری برایم مهیا نکنند.
کاش فراموشم کنند. دیروز از فراموشی میترسیدم. امروز آرزوی فراموشی را دارم. چه چرخشِ دلچسبی!
صد سالِ دیگر که سنگ قبرِ بیوفایم شکست، کاغذهایم را میخوانید.
آنوقت میبینید که اندیشه از سنگ مقاوم تر است.
این تنها وصیتِ من است...
–📜