راستش تو هر مرحله‌ای از زندگیم که بودم تمام تلاشم‌رو کردم برای بهترین بودن و جلب اعتماد اطرافیان، کل زندگیم تا به الان درحال تلاش بودم و درنهایت چیزی که نصیبم شده " از تو توقع بهتری داشتیم " این جمله‌رو از پدر و مادر بگیر تا مربی و معلم دبیرستان و .. شنیدم و همیشه بعدش جز سرزنش خودم که چرا با این همه تلاش بازهم عقبم، اما الان که تو این نقطه ایستادم متوجه‌ام که اون زمان من بهترین بودم، من بهترینِ خودم بودم و فقط متاسفانه هیچکس اینو بهم نگفته بود که مهم اینه خودت از خودت راضی باشی و من اینو هیچوقت یاد نگرفتم که چیجوری خودمو دوس داشته باشم.
و الان تازه بعد از گذشت چندین سال متوجه شدم رضایت دیگران اونقدراهم مورد اهمیت نیست.
درنتیجه نمیدونم کی هستی و نمیدونم چقدر تو زندگیت از خودت راضی و تلاش میکنی فقط خواستم بگم دیگران هیچوقت راضی نمیشن و همیشه یک چیزی هست به خاطرش ازت ایراد بگیر،واست خوشحالم که تو این وضع تلاش میکنی و البته همه یک‌جایی جا میزنن،خودتو بیشتر از هرچیزی دوست داشته باش.