𐙚

سلام عاشق همتونم.

«اگر راست است که هرکسی یک ستاره روی آسمان دارد، ستاره‌ی من باید دور، تاریک و بی‌معنی باشد. شاید اصلاً من ستاره‌ای نداشته‌ام.»

_بوف کور/صادق هدایت.

از کجا شروع کنم؟
دل‌تنگی را به چه طریق می‌توان جمع کرد؟
من این راه را بلد نیستم.

_نیما یوشیج

سلام دوتایی که ریکشن دادید هرکی هستید عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم عاشقتونم😭😭😭💗

نپرسید چرا وسطش ضربالمثل داره برای مدرسه بود😭

"والا نمیدونم"
پیانو،پیانو همیشه منو به وجد می آورد.
با اینکه نابینا بودم میدیدمش،تا کنون در زندگی ام رنگی ندیدم اما پیانو برای من رنگ داشت.
همیشه آرزوی نواختن پیانو در سر داشتم هر روز ساعتها در تخیلات خود غرق میشدم،لباس شب زیبایی بر تن میکردم و تصور میکردم یک نوازنده ام؛ اما چه میشه کرد روزگار همیشه بر خلاف میل ما عمل میکند.
در آن زمان دختری دوازده ساله و بلند پرواز بیش نبودم سال ها گذشته و حال من دیگر یک نوجوان پر شور و شوق نبودم. صورتم با چین و چروک های زیادی نقش داده شده بود و موهایی که به گفته یه دیگران قهوه ای روشن بود از ریشه سفید و مانند زندگی من بی رنگ شده بود،حال من پنجاه و یک سال دارم.
سی و نه سال زندگی ام را به شوق نواختن گذراندم،دل نشینست و غم انگیز.
لیکن روزگار بالاخره تصمیم گرفت روی خوشش را بر من نمایان کند،بالاخره من به عشق دوران کودکی،نوجوانی،جوانی و حتی میانسالی خود رسیدم.
بوسیدمش و در اغوشش گرفتم نمیدیدمش اما برایم کاملا واضح بود.
صندلی کوچکش را تنظیم کردم و اماده یه نواختن شدم.
در ابتدا جز صدا های گوش خراش نمیتوانستم چیزی بنوازم اما پس از دو سال تلاش بی وقفه و اموزش های ارزشمند استادن موفق به نواختن شدم.
بالاخره دنیای تاریک و خاکستری من هم رنگ و بوی زندگی به خود گرفت.
در سن پنجاه و چهار سالگی موفق به رسیدن مقام استاد پیانو بودن شدم و در پنجاه و پنج سالگیم بالاخره در اوج بودم.
در همان سالن بزرگی که وفتی دوازده سال بیش نداشتم برای اولین بار گوش به پیانو سپردم ایستاده بودم، اما اینبار بر روی صندلی تماشاچی نَنِشسته بودم حال من آن نوازنده یه زیبای در تصوراتم بودم.عصای سفیدم را به ارامی روی سِن میزدم و قدم برمیداشتم،حال من آن کسی بودم که با نوت های شگفت انگیز همه را به وجد می آورد،و در نهایت در دهه پنجاه سالگی زندگی ام به آرزوی خویش رسیدم و دریافتم که چرا مادر همیشه میگفت که "ماهی را هر وفت از آب بگیری تازه است!"
اما حیف...داستان همینجا به پایان نمیرسد؛ کاش میتوانستم زمان را متوقف کنم و همیشه در این لحظه بمانم عمر شادی من زیاد نبود وقتی درحال اجرای اخرین قطعه یه آن شب بودم یکی از چراغ های سالن که گویی لق بود سقوط کرد و تقدیر اینگونه رقم خورده بود که آن چراغ جان مرا بگیرد.

جدی دیگه انشامو مینوسم

فکر کنم لو رفتم

سلام عاشق دوستامم خدان

ببخشید من واقعا بیتربیت

فدات شم😭

دیانا خداست(زنمه)

‏شب هنگام، تکه‌های شکسته‌ات را بهم بچسبان تا صبح دوباره همانی شوی که بودی؛
قوی، استوار و شجاع.