یک روزی ایشون ایران رو از خواب چندقرنی بیدار کرد. راهآهن ساخت، دانشگاه درست کرد، ارتش رو متحد کرد، کارخونه زد، زن رو از حجرهای که قرنها توش زندونی بود بیرون آورد و انها ازاد تر نفس کشیدند.
و بعد رفت تا نکشه! میتونست بمونه، اگر یک میلیون جون میگرفت، ارزو میگرفت، ولی رفت و جاش کی اومد؟ کسی که کشت تا نره! چهل هزار جون گرفت، ارزو گرفت، زندگی گرفت تا بمونه. رضا شاه رفت، و چی موند؟ یه کشور وابسته، عقبافتاده، غارتشده.
ما اگه اون مسیر رو ادامه میدادیم، امروز اسممون تو لیست کشورهای جهان سوم نبود. نه با اون همه نفت، نه با اون همه خاک و تاریخ؛ ولی نشد، مسیر عوض شد و ما هنوز داریم تاوانش رو میدیم. تاوان اشتباه قدر نشناسی نسل پنجاه و هفت.