³⁴| میگفت: «پرنده قشنگ در قفس میمیرد.» در کدام سطح از تجربهی زندگی قرار داشته باشی که بفهمی اصل دوست داشتن به رها کردن است.
مدام چسبیدن ما برای بماندن کسی که دوستش داریم، مثلِ؛ مچاله کردنِ احساساتِ کودکانهی یک انسان است، که او آزادگی میخواهد، اما ما با دوست داشتن جنونانگیز فضا را برایش ناامن میسازیم، طوریکه میخواهیم به میل خواستهها ما زندگی کند.
این نهایت خطا و ظلمت در حق آنی است که ادعای دوست داشتناش داریم.
این نوعِ سلب آزادی در حق انتخاب زندگی اوست.
هر کس حق دارد خودش راه و مسیر زندگی خود را انتخاب کند.
هرکس حق دارد مطابق افکار و خواستههای فردی خودش گام بردارد، نه تحت پوشش و کنترول دیگری.
چون؛ هیچ کسی بیشتر از آن خواستههای او را نمیداند، حتیٰ همسر، فرزند، دوست، رفیق،خواهر، برادر، مادر، پدر و...
جز خودش کسی بهتر از حال دلش واقف نیست.
پس؛ رهایش کنیم، بگذاریم دورتر پرواز کند، فضای بیشتری را برای آن باز کنیم.
تا بالهایش را گسترده کند، هنگامی سیر و سفر بار امانت عشق را در زیباترین قُلل هستی حمل نماید.
رهایش کنیم، تا بالش گسترده و مسیرش روشن بماند.
_دوست داشتنِ امن و واقعی؛ همواره با رها گذاشتنِ «معشوق» ثبات یافته، نه؛ با شرط و بندهای مهلکآور.
کسی را که دوست داری؛ رهایش کن، تا آزادانه زندگی کند.
پرندهی آزاد همیشه آسمان بلند را به آغوشِ جهان میگشاید.
ولی؛ پرندهی زندانی جز اندیشیدن به مرگش راه و چارهای ندارد.
پرندهی زندانی قادر نیست، مثل گذشته به تو فکر کند، مثل گذشته به تو اعتماد کرده و باایمان راسخ برایت آواز بخواند، چون؛ تو قدر کافی شکنجهاش کردی.
انگار؛ میخواهد ازت فاصله بگیرد، تا راه فرار یابد و جان و جهانش را از هلاکت نجات دهد.
#فاطمه_خموش_سادات
مدام چسبیدن ما برای بماندن کسی که دوستش داریم، مثلِ؛ مچاله کردنِ احساساتِ کودکانهی یک انسان است، که او آزادگی میخواهد، اما ما با دوست داشتن جنونانگیز فضا را برایش ناامن میسازیم، طوریکه میخواهیم به میل خواستهها ما زندگی کند.
این نهایت خطا و ظلمت در حق آنی است که ادعای دوست داشتناش داریم.
این نوعِ سلب آزادی در حق انتخاب زندگی اوست.
هر کس حق دارد خودش راه و مسیر زندگی خود را انتخاب کند.
هرکس حق دارد مطابق افکار و خواستههای فردی خودش گام بردارد، نه تحت پوشش و کنترول دیگری.
چون؛ هیچ کسی بیشتر از آن خواستههای او را نمیداند، حتیٰ همسر، فرزند، دوست، رفیق،خواهر، برادر، مادر، پدر و...
جز خودش کسی بهتر از حال دلش واقف نیست.
پس؛ رهایش کنیم، بگذاریم دورتر پرواز کند، فضای بیشتری را برای آن باز کنیم.
تا بالهایش را گسترده کند، هنگامی سیر و سفر بار امانت عشق را در زیباترین قُلل هستی حمل نماید.
رهایش کنیم، تا بالش گسترده و مسیرش روشن بماند.
_دوست داشتنِ امن و واقعی؛ همواره با رها گذاشتنِ «معشوق» ثبات یافته، نه؛ با شرط و بندهای مهلکآور.
کسی را که دوست داری؛ رهایش کن، تا آزادانه زندگی کند.
پرندهی آزاد همیشه آسمان بلند را به آغوشِ جهان میگشاید.
ولی؛ پرندهی زندانی جز اندیشیدن به مرگش راه و چارهای ندارد.
پرندهی زندانی قادر نیست، مثل گذشته به تو فکر کند، مثل گذشته به تو اعتماد کرده و باایمان راسخ برایت آواز بخواند، چون؛ تو قدر کافی شکنجهاش کردی.
انگار؛ میخواهد ازت فاصله بگیرد، تا راه فرار یابد و جان و جهانش را از هلاکت نجات دهد.
#فاطمه_خموش_سادات